The gargoyles of Notre-Dame : medievalism and the monsters of modernity

اکثر هفت میلیون نفری که هر ساله از کلیسای نوتردام در پاریس بازدید می کنند احتمالاً متوجه نمی شوند که گارگویل های افسانه ای که این شاهکار قرون وسطایی را تزئین می کنند تا قرن نوزدهم ساخته نشده اند. اولین تاریخ جامع این هیولاهای معروف جهان، گارگویل های نوتردام استدلال می کند که آنها کلیسای جامع قرن سیزدهمی را به یک بنای تاریخی مدرن تبدیل کردند.

مایکل کامیل طولانی خود را آغاز می کند. -منتظر مطالعه توسط معمار Eugène Viollet-le-Duc بازسازی جاه طلبانه سازه از سال 1843 تا 1864، زمانی که گارگویل ها توسط ویکتور پیانت کمتر شناخته شده مجسمه سازی و نصب شدند. کامیل ادعا می‌کند که این گارگویل‌ها فقط آواتارهای قرون وسطی نبودند، بلکه آفرینش‌های تازه‌ای بودند - نمادی از گذشته‌ای تصور شده - که مدرنیته دقیقاً در نوستالژی آنها نهفته است. او در ادامه به ترسیم پذیرش انتقادی و زندگی چندلایه این واهی‌ها، به ویژه در آثار هنرمندان و نویسندگانی مانند چارلز مریون، ویکتور هوگو، و عکاس هنری لو سک، می‌پردازد. کامیل با ردیابی تکامل نهایی آنها به نمادهای کیچ عالی، در نهایت جایگاه گارگویل ها را در تخیل قرن بیستم قرار می دهد و تفسیرهای همه از وینسلو هومر تا شرکت والت دیزنی را بررسی می کند.

تصویر فراوان با بیش از سیصد تصویر. گارگویل های نوتردام برای تاریخ دانان هنر و معماری و هر کسی که تخیلش توسط هیولاهای دوست داشتنی که از یکی از بر فراز پاریس خیره می شوند جرقه زده است، خواندنی است. مشهورترین نقاط دیدنی جهان.

Most of the seven million people who visit the cathedral of Notre Dame in Paris each year probably do not realize that the legendary gargoyles adorning this medieval masterpiece were not constructed until the nineteenth century. The first comprehensive history of these world-famous monsters, The Gargoyles of Notre-Dame argues that they transformed the iconic thirteenth-century cathedral into a modern monument.

Michael Camille begins his long-awaited study by recounting architect Eugène Viollet-le-Duc’s ambitious restoration of the structure from 1843 to 1864, when the gargoyles were designed, sculpted by the little-known Victor Pyanet, and installed. These gargoyles, Camille contends, were not mere avatars of the Middle Ages, but rather fresh creations—symbolizing an imagined past—whose modernity lay precisely in their nostalgia. He goes on to map the critical reception and many-layered afterlives of these chimeras, notably in the works of such artists and writers as Charles Méryon, Victor Hugo, and photographer Henri Le Secq. Tracing their eventual evolution into icons of high kitsch, Camille ultimately locates the gargoyles’ place in the twentieth-century imagination, exploring interpretations by everyone from Winslow Homer to the Walt Disney Company.

Lavishly illustrated with more than three hundred images of its monumental yet whimsical subjects, The Gargoyles of Notre-Dame is a must-read for historians of art and architecture and anyone whose imagination has been sparked by the lovable monsters gazing out over Paris from one of the world’s most renowned vantage points.