The Gaia Hypothesis: Science on a Pagan Planet

در سال 1965، دانشمند انگلیسی، جیمز لاولاک، بینش چشمگیری داشت: زمین فقط مملو از حیات نیست. زمین، به نوعی، زندگی است. او این ایده انقلابی را برای چندین سال، ابتدا با دوست نزدیکش، رمان‌نویس ویلیام گلدینگ، و سپس در همکاری گسترده با دانشمند آمریکایی، لین مارگولیس، بررسی کرد. در اوایل دهه 1970، او سرانجام با فرضیه گایا عمومی شد، این ایده که همه چیز برای یک پایان اتفاق می افتد: خیر سیاره زمین. لاولاک و مارگولیس توسط دانشمندان حرفه ای مورد تحقیر قرار گرفتند، اما عموم مردم با شور و شوق لاولاک و فرضیه او را پذیرفتند. مردم به گروه های گایا پیوستند. کلیساها خدمات گایا داشتند، گاهی اوقات با موسیقی جدیدی که مخصوصاً برای این مناسبت نوشته می شد. اطلس گایا، باغبانی گایا، گیاهان گایا، عقب نشینی های گایا، شبکه گایا و بسیاری موارد دیگر وجود داشت. و طیف علاقه مندان گسترده بود – و هنوز هم هستند.

           

در فرضیه گایا، فیلسوف مایکل روس، با وضوح و شوخ طبعی خاص خود، از گایا و تاریخ آن، حامیان و مخالفان آن برای روشن کردن ماهیت خود علم استفاده می کند. گایا در دهه 1960 ظهور کرد، دهه‌ای که اقتدار زیر سوال رفت و جایگاه و منزلت هیچ ارزشی نداشت، اما داستان آن بسیار قدیمی‌تر است. راس پیوند گایا با افلاطون و تاریخ طولانی تفکر هدفمند و کل نگر – یا ارگانیسم – را دنبال می کند و توضیح می دهد که چرا همتایان لاولاک و مارگولیس آن را به عنوان شبه علم رد کردند. اما Ruse همچنین نشان می دهد که چرا این پروژه موفق بود. او استدلال می کند که لاولاک و مارگولیس باید به دلیل ارائه پایه های علمی محکم به فلسفه و برانگیختن بحث های علمی مهم در مورد جهان به عنوان یک کل، هموستاز آن یا - در این عصر عدم اطمینان محیطی جهانی - فقدان آن ستایش شوند.

درهم آمیختن دنیای علم و فناوری با دنیای احساس، عرفان و دین، فرضیه گایابرای طیف وسیعی از خوانندگان، از دانشجویان و دانشمندان تاریخ و فلسفه علم به هر کسی که به فرهنگ عصر جدید علاقه دارد.

In 1965 English scientist James Lovelock had a flash of insight: the Earth is not just teeming with life; the Earth, in some sense, is life. He mulled this revolutionary idea over for several years, first with his close friend the novelist William Golding, and then in an extensive collaboration with the American scientist Lynn Margulis. In the early 1970s, he finally went public with the Gaia hypothesis, the idea that everything happens for an end: the good of planet Earth. Lovelock and Margulis were scorned by professional scientists, but the general public enthusiastically embraced Lovelock and his hypothesis. People joined Gaia groups; churches had Gaia services, sometimes with new music written especially for the occasion. There was a Gaia atlas, Gaia gardening, Gaia herbs, Gaia retreats, Gaia networking, and much more. And the range of enthusiasts was—and still is—broad.

           

In The Gaia Hypothesis, philosopher Michael Ruse, with his characteristic clarity and wit, uses Gaia and its history, its supporters and detractors, to illuminate the nature of science itself. Gaia emerged in the 1960s, a decade when authority was questioned and status and dignity stood for nothing, but its story is much older. Ruse traces Gaia’s connection to Plato and a long history of goal-directed and holistic—or organicist—thinking and explains why Lovelock and Margulis’s peers rejected it as pseudoscience. But Ruse also shows why the project was a success. He argues that Lovelock and Margulis should be commended for giving philosophy firm scientific basis and for provoking important scientific discussion about the world as a whole, its homeostasis or—in this age of global environmental uncertainty—its lack thereof.

           

Melding the world of science and technology with the world of feeling, mysticism, and religion, The Gaia Hypothesis will appeal to a broad range of readers, from students and scholars of the history and philosophy of science to anyone interested in New Age culture.