The Filipino Primitive: Accumulation and Resistance in the American Museum

ساریتا سی استدلال می کند که مجموعه ای از مصنوعات دزدیده شده پایه و اساس تولید دانش آمریکا را تشکیل می دهد. هیچ جا نمی توانیم به آسانی نیروهای سه گانه انباشت دانش - سرمایه داری، استعماری و نژادی - را به اندازه موزه امپراتوری، جایی که اشیاء انباشت به صورت مادی و آشکار حفظ می شوند، درک کنیم. فیلیپینی پریمیتیو مفهوم کارل مارکس از «انباشت اولیه» را که معمولاً به عنوان یک فرآیند اقتصادی برای کسب زمین و استخراج نیروی کار در نظر گرفته می‌شود، می‌گیرد و استدلال می‌کند که ما نیز باید آن را به عنوان پروژه انباشت دانش درک کنیم.

با نگاهی به مجموعه‌های فیلیپین در موزه تاریخ طبیعی دانشگاه میشیگان و موزه یادبود فرانک مورفی، همچنین در میشیگان، See این نمایشگاه‌ها را هم به‌عنوان تمثیل و هم به‌عنوان مورد واقعی از انباشت بدوی که تحت تأثیر امپراتوری قرار می‌گیرد، نشان می‌دهد. دانش آمریکایی، درست همانطور که استخراج نیروی کار فیلیپینی به استعمار سرمایه داری آمریکا کمک می کند. با این درک از مبانی فیلیپینی انگیزه آمریکا به سمت قدرت و دانش، می‌توانیم ارزش تولیدکنندگان فرهنگی آمریکایی فیلیپینی مانند کارلوس بولوسان، استفانی سیجوکو، و شرکت تئاتر ما-یی را قدردانی کنیم که حتی تقلیدهای بی‌نظیر این معرفت‌شناسی انباشته را خلق کرده‌اند. همانطور که آنها بوم‌شناسی‌های اجتماعی قدرتمند جایگزین و ضد انباشت را بیان می‌کنند.

Sarita See argues that collections of stolen artifacts form the foundation of American knowledge production. Nowhere can we appreciate more easily the triple forces of knowledge accumulation—capitalist, colonial, and racial—than in the imperial museum, where the objects of accumulation remain materially, visibly preserved. The Filipino Primitive takes Karl Marx’s concept of “primitive accumulation,” usually conceived of as an economic process for the acquisition of land and the extraction of labor, and argues that we also must understand it as a project of knowledge accumulation.

Taking us through the Philippine collections at the University of Michigan Natural History Museum and the Frank Murphy Memorial Museum, also in Michigan, See reveals these exhibits as both allegory and real case of the primitive accumulation that subtends imperial American knowledge, just as the extraction of Filipino labor contributes to American capitalist colonialism. With this understanding of the Filipino foundations of the American drive toward power and knowledge, we can appreciate the value of Filipino American cultural producers like Carlos Bulosan, Stephanie Syjuco, and Ma-Yi Theater Company who have created incisive parodies of this accumulative epistemology, even as they articulate powerful alternative, anti-accumulative social ecologies.