The Fellowship of Being: An Essay on the Concept of Person in the Philosophy of Gabriel Marcel

این کتاب ثمره یک تحقیق انتقادی در مورد ماهیت و دامنه دستاوردهای فلسفی مارسل است. به این ترتیب، کمتر به فکر چسباندن برچسب مناسب (شخصیت گرا یا اگزیستانسیالیست) به اندیشه مارسل - و چسباندن آن - است تا کشف انگیزه و جریان دقیق فلسفه او. در فرآیند آن تحقیق کلی تر، نویسنده دریافت که مجبور به استفاده از یک مفهوم اصلی به عنوان تمرکز یکپارچه تحقیقات فلسفی مارسل است. این eoneept از آن شخص بود. به تدریج این مفهوم نه تنها برای درک هماهنگی زیربنایی که در تحقیقات ظاهراً غیرسیستماتیک مارسل وجود دارد، به عنوان یک مفهوم مهم ظاهر شد، بلکه به همان اندازه به عنوان یکی از مفاهیم عمیق برای هر فلسفه ای که وانمود می کند به اندازه کافی برای تجربیات انسانی به حساب می آید، ظاهر شد. علاوه بر این، به نظر می‌رسید که eoneept این اهمیت را دقیقاً در چارچوب اندیشه مارسل از پذیرش خود گرفته است. این ویژگی نوشته‌های فلسفی ماریل به تنهایی برای غلبه بر هر شرم اولیه‌ای که با سبک او در سینه‌های آنگلوساکسون ایجاد می‌شود، تضمین می‌کند. زیرا، صادقانه بگوییم، این سبک از نسل و آب و هوایی است که طعم آن با کام هایی که به گونه ای بزرگ تر تربیت شده اند، تطابق ندارد. همچنین برخورد آشکار و بی شرمانه مارسل با زندگی و مشکلات آن لزوماً پاسخ گرمی را در ذهن هایی که مستعد به فعالیت در فضایی سختگیرانه تر و بدبینانه تر هستند برمی انگیزد.

This book is the fruit of a critical inquiry into the nature and scope of Marcel's philosophie achievement. As such, it is concerned less with affixing the appropriate label (personalist or existentialist) to Marcel's thought -and with it making it stick - than with discovering the precise impulse and tenor ofhis philosophy. In the process ofthat more general inquiry, the writer found being forced upon hirn a central concept as integrating focus of Marcel's philosophie investigations. This eoneept was that of the person. Gradually it emerged as a concept not only of prime importance for understanding the underlying harmony that pervades Marcel's professedly unsystematic researches, but equally as one of profound significanee for any philosophy that pretends adequately to aecount for human experienee. Furthermore, it seemed that the eoneept derived much ofthat significance from its acceptance precisely in the context of Marcel's thought. This feature ofMareel's philosophie writings alone is warrant enough for overeoming any initial embarrassment aroused in Anglo-Saxon breasts by his style. For, to speak candidly, that style is of a generation and a climate whose tastes little aecord with palates trained to a greater astringeney. Nor will Marcel's evident and unashamed coneern with life and its problems necessarily evoke a warm response in minds aceustomed to operate in an atmosphere of stricter and more aeademic reserve.