The Face of the Nation: Immigration, the State, and the National Identity

این اثر نوآورانه هر دو گزارش تاریخی از قید و بوی قانونگذاری که با مهاجرت که کنگره طی سالها به تصویب رسیده است و هم توضیحی نظری ، بر اساس \"نهادگرایی جدید\" ، چگونگی تصویب این قوانین ، ارائه می دهد. نویسنده نشان می دهد که چرا مهاجرت یک عرصه سیاست منحصر به فرد است که در آن یک سیاست آنچه را که خواهد بود انتخاب می کند ، یک تصمیم جمعی که هویت یک ملت را شکل می دهد و خود را تعریف می کند. این کتاب به سه جنبه سیاست مهاجرت می پردازد: تنظیم پذیرش در ایالات متحده برای اقامت دائم ، تنظیم پذیرش افرادی که از سرکوب سیاسی فرار می کنند و تلاش برای مقابله با جریان مهاجران غیرقابل تحمل در مرز ایالات متحده و مکزیک. این گیج کننده ترین ویژگی های سیاست مهاجرت معاصر را مشخص می کند و می پرسد ، این سیاست ها از کجا آمده اند؟ چرا آنها ویژگی های خاص خود را دارند؟ نویسنده به دنبال پاسخ در تئوری های مدرن شکل گیری سیاست های عمومی ، به ویژه نهادگرایی جدید در حال حاضر محبوب است. او نسخه پیشرفته ای از این رویکرد را ارائه می دهد ، که او آن را \"نهادگرایی بداهه\" می نامد و آن را برای پارادوکس های سیاست مهاجرت اعمال می کند.

This innovative work provides both a historical account of the crazy-quilt of legislation dealing with immigration that Congress has passed over the years and a theoretical explanation, building on the "new institutionalism," of how these laws came to be passed. The author shows why immigration is a uniquely revealing policy arena in which a polity chooses what it will be, a collective decision that shapes a nation's identity and defines itself. The book focuses on three aspects of immigration policy: the regulation of admission to the United States for permanent residency, the regulation of admission of people fleeing political repression, and the efforts to cope with the flow of unsanctioned migrants across the U.S.-Mexico border. It identifies the most puzzling features of contemporary immigration policy, asking, Where do these policies come from? Why do they have their special characteristics? The author seeks the answers in modern theories of public policy formation, especially the currently popular new institutionalism. He offers an enhanced version of this approach, which he calls "improvisational institutionalism," and applies it to the paradoxes of immigration policy.