دسترسی نامحدود
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
برای ارتباط با ما می توانید از طریق شماره موبایل زیر از طریق تماس و پیامک با ما در ارتباط باشید
در صورت عدم پاسخ گویی از طریق پیامک با پشتیبان در ارتباط باشید
برای کاربرانی که ثبت نام کرده اند
درصورت عدم همخوانی توضیحات با کتاب
از ساعت 7 صبح تا 10 شب
ویرایش:
نویسندگان: Mario Del Pero
سری:
ISBN (شابک) : 0801447593, 9780801447594
ناشر: Cornell University Press
سال نشر: 2009
تعداد صفحات: 202
زبان: English
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود)
حجم فایل: 581 کیلوبایت
در صورت تبدیل فایل کتاب The Eccentric Realist: Henry Kissinger and the Shaping of American Foreign Policy به فرمت های PDF، EPUB، AZW3، MOBI و یا DJVU می توانید به پشتیبان اطلاع دهید تا فایل مورد نظر را تبدیل نمایند.
توجه داشته باشید کتاب رئالیست عجیب و غریب: هنری کیسینجر و شکل دادن به سیاست خارجی آمریکا نسخه زبان اصلی می باشد و کتاب ترجمه شده به فارسی نمی باشد. وبسایت اینترنشنال لایبرری ارائه دهنده کتاب های زبان اصلی می باشد و هیچ گونه کتاب ترجمه شده یا نوشته شده به فارسی را ارائه نمی دهد.
در طول فصل انتخابات 2008، نامزدهای ریاست جمهوری دموکرات و
جمهوری خواه هر دو آرزو داشتند که در قالب هنری کیسینجر به عنوان
واقع گرایان سیاست خارجی شناخته شوند. کیسینجر، که در جناح راست
نومحافظهکار به دلیل بدبینیاش در مورد استثناگرایی آمریکا و در
چپ لیبرال به دلیل رویکرد غیراخلاقی و سیاست واقعیاش بیاعتماد
است، بار دیگر بهعنوان حکیم روابط خارجی و مرد خردمندی که فراتر
از سیاستهای حزبی است، ایستاد. در رئالیست عجیب و غریب،
ماریو دل پرو این تصویر از کیسینجر را زیر سوال می برد. همانطور
که دل پرو نشان میدهد، کیسینجر که بهعنوان یک واقعگرا در سیاست
خارجی مورد تحسین قرار میگیرد، بسیار ایدئولوژیکتر و ناسازگارتر
از آنچه معمولاً تصور میشود، در فرمولبندیهای سیاستی خود بوده
است. دل پرو ظهور و سقوط دکترین سیاست خارجی کیسینجر را در طول
دهه 1970 در نظر میگیرد - که با نقش او به عنوان مشاور امنیت ملی
اتحاد جماهیر شوروی و پایان دادن به نقش او به عنوان مشاور امنیت
ملی در اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. خواننده صحنه را به عنوان
وزیر خارجه در حال خروج فورد ترک کرد. دل پرو نشان می دهد که
رئالیسم در آن زمان (نه بر خلاف رئالیسم کنونی) به همان اندازه که
یک ارزیابی سرد و سخت از حقایق روابط بین الملل بود، پاسخی به
سیاست داخلی بود. در اوایل دهه 1970، آمریکایی ها از حملات
ایدئولوژیک خارج از کشور خسته شده بودند. کیسینجر دکترینی را به
آنها ارائه کرد که این خستگی سیاسی را به سیاست خارجی تبدیل کرد.
دل پرو استدلال می کند که کیسینجر به خوبی آگاه بود که واقع گرایی
می تواند در انتخابات پیروز شود و اجماع ایجاد کند. علاوه بر این،
در طول دهه 1970 مشخص شد که واقعگرایی، آنطور که کیسینجر به کار
میبرد، به اندازه نومحافظهکاری که جایگزین آن شد، سفت و سخت
است. در نهایت، شکست تنشای که رئالیستها جعل کردند، شکست عقل
سرد به دست نومحافظهکاران با انگیزه ایدئولوژیک و باهوش سیاسی
نبود. در عوض، نیروی استثناگرایی آمریکایی، سنگ محک
نئومحافظهکاران، بر مهارتهای سیاسی و تعهدات ایدئولوژیکی
کیسینجر غلبه کرد. سرنوشت رئالیسم در دهه 1970 سؤالات جالبی را در
مورد چشم انداز آن در سال های اولیه قرن بیست و یکم ایجاد می
کند.
--Odd Arne Westad، نویسنده جنگ سرد جهانی: مداخلات جهان سوم و
ساخت زمان ما
During the 2008 election season, the Democratic and Republican
presidential candidates both aspired to be understood as
foreign policy realists in the mold of Henry Kissinger.
Kissinger, who is distrusted on the neoconservative right for
his skepticism about American exceptionalism and on the liberal
left for his amoral, realpolitik approach, once again stood as
the sage of foreign relations and the wise man who rises above
partisan politics. In The Eccentric Realist, Mario Del
Pero questions this depiction of Kissinger. Lauded as the
foreign policy realist par excellence, Kissinger, as Del Pero
shows, has been far more ideological and inconsistent in his
policy formulations than is commonly realized.Del Pero
considers the rise and fall of Kissinger's foreign policy
doctrine over the course of the 1970s--beginning with his role
as National Security Advisor to Nixon and ending with the
collapse of d�tente with the Soviet Union after Kissinger left
the scene as Ford's outgoing Secretary of State. Del Pero shows
that realism then (not unlike realism now) was as much a
response to domestic politics as it was a cold, hard assessment
of the facts of international relations. In the early 1970s,
Americans were weary of ideological forays abroad; Kissinger
provided them with a doctrine that translated that political
weariness into foreign policy. Del Pero argues that Kissinger
was keenly aware that realism could win elections and generate
consensus. Moreover, over the course of the 1970s it became
clear that realism, as practiced by Kissinger, was as rigid as
the neoconservativism that came to replace it.In the end, the
failure of the d�tente forged by the realists was not the
defeat of cool reason at the hands of ideologically motivated
and politically savvy neoconservatives. Rather, the force of
American exceptionalism, the touchstone of the neocons,
overcame Kissinger's political skills and ideological
commitments. The fate of realism in the 1970s raises
interesting questions regarding its prospects in the early
years of the twenty-first century.
--Odd Arne Westad, author of The Global Cold War: Third
World Interventions and the Making of Our Times
Contents Introduction 1. The Crisis of Containment 2. Kissinger and Kissingerism 3. Kissingerism in Action 4. The Domestic Critique of Kissinger Conclusion Notes Index