The Color Revolutions

از اواخر سال 2003 تا اواسط سال 2005، مجموعه ای از اعتراضات خیابانی مسالمت آمیز رژیم های فاسد و غیر دموکراتیک را در گرجستان، اوکراین و قرقیزستان سرنگون کرد و باعث انتخاب روسای جمهور جدید در هر سه کشور شد. این جنبش‌ها - که مجموعاً به عنوان انقلاب‌های رنگی شناخته می‌شوند - در غرب به‌عنوان پیشرفت‌های دموکراتیک مورد استقبال قرار گرفتند که ممکن است به طور کامل عرصه سیاسی اتحاد جماهیر شوروی سابق را تغییر دهد.

اما همانطور که لینکلن آ. میچل در توضیح می‌دهد انقلاب های رنگیاز آن زمان مشخص شد که این اعتراضات به همان اندازه که بازتابی از تداوم بودند، همان قدر که لحظاتی از تغییرات رادیکال بودند. این جنبش ها نه تنها کمک چندانی به ایجاد تغییرات دموکراتیک در دیگر کشورهای پس از فروپاشی شوروی نکردند، بلکه تأثیر آنها بر گرجستان، اوکراین و قرقیزستان نیز کاملاً متفاوت از آنچه در ابتدا انتظار می رفت بود. در واقع، میچل پیشنهاد می‌کند، انقلاب‌های رنگی به بهترین وجه به‌عنوان مراحل انتقال طولانی پس از کمونیستی هر کشور شناخته می‌شوند: مطمئناً رویدادهای مهم، اما بسیار کمتر از انقلاب‌های واقعی.

انقلاب‌های رنگی. علل و پیامدهای هر سه انقلاب رنگی - انقلاب رز در گرجستان، انقلاب نارنجی در اوکراین، و انقلاب لاله ها در قرقیزستان - را بررسی می کند و هم موضوعات مشترک و هم تنوع ملی را شناسایی می کند. تحلیل میچل همچنین به نقش برنامه‌های ترویج دموکراسی آمریکایی، واکنش رژیم‌های غیردموکراتیک به انقلاب‌های رنگی، تأثیر این رویدادها بر روابط ایالات متحده و روسیه و «انقلاب‌های» شکست‌خورده آذربایجان و بلاروس در سال‌های 2005 و 2006 می‌پردازد.

در زمانی که بهار عربی امیدها را برای توسعه دموکراتیک در خاورمیانه افزایش داده است، روایت میچل از انقلاب های رنگی به عنوان یادآوری ارزشمندی از خطرات اشتباه گرفتن لحظات دراماتیک با پیشرفت های پایدار دموکراتیک عمل می کند.

p>

From late 2003 through mid-2005, a series of peaceful street protests toppled corrupt and undemocratic regimes in Georgia, Ukraine, and Kyrgyzstan and ushered in the election of new presidents in all three nations. These movements—collectively known as the Color Revolutions—were greeted in the West as democratic breakthroughs that might thoroughly reshape the political terrain of the former Soviet Union.

But as Lincoln A. Mitchell explains in The Color Revolutions, it has since become clear that these protests were as much reflections of continuity as they were moments of radical change. Not only did these movements do little to spur democratic change in other post-Soviet states, but their impact on Georgia, Ukraine, and Kyrgyzstan themselves was quite different from what was initially expected. In fact, Mitchell suggests, the Color Revolutions are best understood as phases in each nation's long post-Communist transition: significant events, to be sure, but far short of true revolutions.

The Color Revolutions explores the causes and consequences of all three Color Revolutions—the Rose Revolution in Georgia, the Orange Revolution in Ukraine, and the Tulip Revolution in Kyrgyzstan—identifying both common themes and national variations. Mitchell's analysis also addresses the role of American democracy promotion programs, the responses of nondemocratic regimes to the Color Revolutions, the impact of these events on U.S.-Russian relations, and the failed "revolutions" in Azerbaijan and Belarus in 2005 and 2006.

At a time when the Arab Spring has raised hopes for democratic development in the Middle East, Mitchell's account of the Color Revolutions serves as a valuable reminder of the dangers of confusing dramatic moments with lasting democratic breakthroughs.