The Closed Book: How the Rabbis Taught the Jews (Not) to Read the Bible

تفسیر مجدد پیشگامانه از یهودیت اولیه ، در طول هزاره قبل از مطالعه کتاب مقدس در مرحله مرکز قرار گرفت

یهودیت اولیه اغلب به عنوان دین کتاب عالی توصیف می شود - حرکتی که در اطراف مطالعه کتاب مقدس ساخته شده است و در فرهنگ مقدس بودن از کتابفروشی که از یک کانون قاتل بر روی یک قوطی ناعادلانه گسترش می یابد ، ساخته شده است. اما در کتاب بسته ، ربکا شارتباخ وولنبرگ استدلال می کند که یهودیان تا تقریباً هزار سال پس از اولین بار کتاب مقدس ، متن کتاب مقدس را در آغوش نگرفتند. او داستان قرن های مداخله را می گوید که در طی آن حتی خاخام ها به ندرت یک کتاب مقدس را باز می کردند و بسیاری از مقامات رابیبی در مورد متن کتاب مقدس عمیقاً متناقض ماندند. در جایی بین رونوشتهای ثابت تورات نوشتاری کتاب مقدس و سنت های سیال تورات خوراکی رابیین ، دسته سوم مکاشفه توسط این متفکران رابین تصور می شد. در این \"تورات سوم\" ، فرمول های گفتاری از سنت کتاب مقدس را به خاطر می آورد به عنوان یک نسخه مجزا از مکاشفه کتاب مقدس پیش بینی شده است. و اعتقاد بر این بود که این سنت زنده از تلاوت توسط دهان انسان منتقل می شود ، بدون محدودیت متن نوشتاری ، یک شاهد کامل تر و معتبرتر برای مکاشفه کتاب مقدس در سینا فراهم می کند. به این ترتیب ، مقامات اولیه رابیینی قادر به بهره برداری از ایده مکاشفه کتاب مقدس بودند در حالی که قرنطینه متن کتاب مقدس را از زندگی جمعی می دانند.

A groundbreaking reinterpretation of early Judaism, during the millennium before the study of the Bible took center stage

Early Judaism is often described as the religion of the book par excellence—a movement built around the study of the Bible and steeped in a culture of sacred bookishness that evolved from an unrelenting focus on a canonical text. But in The Closed Book, Rebecca Scharbach Wollenberg argues that Jews didn’t truly embrace the biblical text until nearly a thousand years after the Bible was first canonized. She tells the story of the intervening centuries during which even rabbis seldom opened a Bible and many rabbinic authorities remained deeply ambivalent about the biblical text as a source of sacred knowledge.

Wollenberg shows that, in place of the biblical text, early Jewish thinkers embraced a form of biblical revelation that has now largely disappeared from practice. Somewhere between the fixed transcripts of the biblical Written Torah and the fluid traditions of the rabbinic Oral Torah, a third category of revelation was imagined by these rabbinic thinkers. In this “third Torah,” memorized spoken formulas of the biblical tradition came to be envisioned as a distinct version of the biblical revelation. And it was believed that this living tradition of recitation passed down by human mouths, unbound by the limitations of written text, provided a fuller and more authentic witness to the scriptural revelation at Sinai. In this way, early rabbinic authorities were able to leverage the idea of biblical revelation while quarantining the biblical text itself from communal life.

The result is a revealing reinterpretation of “the people of the book” before they became people of the book.