The Carrera Revolt and 'Hybrid Warfare' in Nineteenth-Century Central America

این کتاب تحلیلی بدیع از مبارزات نظامی رافائل کاررا در جریان شورش مردمی 1837-1840 در گواتمالا ارائه می‌کند. در طول سه سال، کاررا، کشاورز نیمه‌سواد، و ارتش دهقانانش کنترل محافظه‌کاران را بر گواتمالا برقرار کردند و به تجزیه فدراسیون آمریکای مرکزی سرعت بخشیدند. اگرچه ظهور کاررا از منظر سیاسی و اجتماعی-اقتصادی تحلیل شده است، کار حاضر نشان می‌دهد که موفقیت سرگیجه‌آور کاررا محصول یک رویکرد عجیب و نادرست در جنگ است که شیوه‌های استخدام چریکی و تدارکات شورش روستایی را با تاکتیک‌ها و عملیات‌های رزمی متعارف ترکیب می‌کند. گیلمار ویسونی آلونزو استدلال می‌کند که جنگ ترکیبی کاررا به دلیل شرایط ایجاد شده توسط نظامی‌سازی جامعه آمریکای لاتین به دنبال اصلاحات اداری سلطنت بوربون در اواخر قرن هجدهم امکان‌پذیر شد. مفهوم جنگ هیبریدی به عنوان یک مدل جایگزین برای درک موفقیت سایر شورش ها ارائه شده است.

This book provides a novel analysis of the military campaign of Rafael Carrera during the popular insurrection of 1837-1840 in Guatemala. Over the course of three years Carrera, a semi-literate farmer, and his army of peasants established Conservative control over Guatemala and accelerated the disintegration of the Central American Federation. Although Carrera’s rise has been analyzed from a political and socio-economic perspective, the present work shows that Carrera’s vertiginous success is the product of a peculiar and misunderstood approach to warfare that combines guerrilla recruiting practices and rural insurgency logistics with conventional combat tactics and operations. Gilmar Visoni-Alonzo argues that Carrera’s hybrid warfare was made possible because of the conditions created by the militarization of Latin American society following the administrative reforms of the Bourbon monarchy in the late eighteenth century. The concept of hybrid warfare is offered as an alternative model to understand the success of other insurgencies.