The Body as Object and Instrument of Knowledge: Embodied Empiricism in Early Modern Science

در انگلستان دهه 1660 بود، طبق دیدگاه دریافتی، در انجمن سلطنتی لندن، علم شکلی از تحقیق تجربی را به دست آورد که ما آن را از خود می‌دانیم: یک عمل تجربی باز و مشارکتی، با میانجیگری خاص ابزار طراحی شده، پشتیبانی شده توسط گفتمان مدنی، تاکید بر دقت و تکرارپذیری. اعضای انجمن سلطنتی با هدایت فلسفه فرانسیس بیکن، با ایده‌های پروتستانی خیرخواهی این دنیوی، با قوانین نجابت جنتلمنی و علاقه غالب به مکانیک و ساختار مکانیکی جهان، یک عمل تجربی جدید ایجاد کردند که جایگزین شیوه‌های قبلی شد. تحقیق تجربی، از مشاهدات ارسطویی تا آزمایش‌های کیمیاگری.

این جلد بر توسعه تجربه‌گرایی به‌عنوان علاقه‌ای به بدن - هم به‌عنوان موضوع تحقیق و هم موضوع تجربه- تمرکز دارد. تجسم مجدد تجربه گرایی، کانون توجه را به «علوم زندگی» تغییر می دهد. پزشکی، فیزیولوژی، تاریخ طبیعی. در واقع، بسیاری از اعضای فعال انجمن سلطنتی پزشک بودند، و تعداد قابل توجهی از آنها، شاگردان ویلیام هاروی و از طریق او، وارثان شیوه‌های آناتومی تجربی توسعه‌یافته در پادوآ در طول 16^ام بودند. قرن. در واقع، علایق اولیه تحقیقاتی انجمن سلطنتی اولیه بر بدن، انسان و حیوان و کارکردهای آن بسیار بیشتر از مکانیک متمرکز بود. به همین ترتیب، آکادمی علوم مستقیماً با مأموریت خود تحمیلی خود برای تحقیق در مورد طبیعت به روش مکانیکی در تضاد بود و بخش قابل توجهی از خاطرات خود را به سؤالات مربوط به زندگی، تولید مثل و هیولاها، مشورت با گیاه شناسان تجربی، داروسازان و شیمیدانان و نزدیک نگه داشتن به تجربه اختصاص داد. مطابق با استانداردهای دکارتی دانش مستدل.

این مطالعات تجربی برجسته در مورد بدن، در کارگاه آموزشی در اوایل سال 2009 که توسط واحد تاریخ و فلسفه علم در سیدنی سازماندهی شد، محور بود. مقالاتی که توسط برخی از چهره های برجسته در این زمینه ارائه شده است در این جلد ارائه شده است.

It was in 1660s England, according to the received view, in the Royal Society of London, that science acquired the form of empirical enquiry we recognize as our own: an open, collaborative experimental practice, mediated by specially-designed instruments, supported by civil discourse, stressing accuracy and replicability. Guided by the philosophy of Francis Bacon, by Protestant ideas of thisworldly benevolence, by gentlemanly codes of decorum and by a dominant interest in mechanics and the mechanical structure of the universe, the members of the Royal Society created a novel experimental practice that superseded former modes of empirical inquiry, from Aristotelian observations to alchemical experimentation.

This volume focuses on the development of empiricism as an interest in the body – as both the object of research and the subject of experience. Re-embodying empiricism shifts the focus of interest to the ‘life sciences’; medicine, physiology, natural history. In fact, many of the active members of the Royal Society were physicians, and a significant number of those, disciples of William Harvey and through him, inheritors of the empirical anatomy practices developed in Padua during the 16^th century. Indeed, the primary research interests of the early Royal Society were concentrated on the body, human and animal, and its functions much more than on mechanics. Similarly, the Académie des Sciences directly contradicted its self-imposed mandate to investigate Nature in mechanistic fashion, devoting a significant portion of its Mémoires to questions concerning life, reproduction and monsters, consulting empirical botanists, apothecaries and chemists, and keeping closer to experience than to the Cartesian standards of well-founded knowledge.

These highlighted empirical studies of the body, were central in a workshop in the beginning of 2009 organized by the unit for History and Philosophy of Science in Sydney. The papers that were presented by some of the leading figures in this area are presented in this volume.