The Benzodiazepines: Use, overuse, misuse, abuse

داستان بنزودیازپین ها یک داستان جذاب است: سنتز یک سری طولانی از ترکیبات بی اثر و رها شدن پروژه: ماه ها بعد، تجدید پروژه و کشف این ترکیب R05-0690 (Librium®) یک آرام بخش و شل کننده عضلانی در حیوانات آزمایشگاهی بود: تشخیص اینکه ساختار فرضی آن اشتباه است و در واقع عضوی از یک کلاس شیمیایی کاملاً جدید است: هیجان ناشی از کشف اثر رام کنندگی قوی دارو در حیوانات وحشی. : هیجان بیشتر در محافل پزشکی زمانی که اثرات تسکین دهنده اضطراب چشمگیر آن در انسان تثبیت شد: متعاقب آن مصرف گسترده داروهای گروه بنزودیازپین در سراسر جهان. دلیلی دارم که داستان را به خوبی بدانم زیرا در آن دوره در سمت های مختلف در زمینه تحقیق، بازاریابی و مدیریت در شرکت تابعه بریتانیایی F. Hoffmann-Ia Roche کار می کردم. در این دوره بود که من به این موضوع علاقه مند شدم که آیا وابستگی به بنزودیازپین ها ممکن است رخ دهد و اگر چنین است تا چه حد، اما احساس کردم که این موضوع می تواند به بهترین وجه از خارج از نگرانی مورد بررسی قرار گیرد. پس از بازنشستگی از Roche به پزشکی دانشگاهی، از این فرصت استفاده کردم و شواهد را بررسی و تجزیه و تحلیل کردم.

The story of the benzodiazepines is a fascinating one: the synthesis of a long series of inert compounds and the abandonment of the project: months later, the renewal of the project and the discovery that this compound R05-0690 (Librium ®) was a sedative and muscle relaxant in laboratory animals: the recognition that its postulated structure was wrong and that it was in fact a member of an entirely new chemical class: the excitement caused by the discovery of the powerful taming effect of the drug in wild animals: the even greater excitement in medical circles when its dramatic anxiety relieving effects were cstablished in humans: the subsequent enormous world­ wide usc of drugs of the benzodiazepine group. I have reason to know the story well for during that period I worked in various capacities in research, marketing and manage­ ment in the British subsidiary of F. Hoffmann-Ia Roche. It was during this period that I became interested in whether dependence on benzodiazepines could occur and if so to what extent, but felt that this could be examined best from outside the concern. Having now retired from Roche back to academic medicine I have taken the opportunity to examine and analyse the evidence.