The Battle for Algeria: Sovereignty, Health Care, and Humanitarianism

در نبرد برای الجزایر جنیفر جانسون یکی از خشن‌ترین جنگ‌های استعمارزدایی را دوباره تفسیر می‌کند: جنگ الجزایر (1954-1962). جانسون استدلال می کند که درگیری بر سر این بود که چه کسی - فرانسه یا جبهه آزادیبخش ملی (FLN) - حاکمیت الجزایر را اعمال می کند. جنگ بین دو طرف صرفاً یک امر نظامی نبود. این همچنین شامل ادعاهای مختلف و رقابتی در مورد اینکه چه کسی برای مراقبت بهتر از سلامت و رفاه مردم الجزایر قرار دارد. جانسون بر تلاش‌های فرانسه و الجزایر برای درگیر شدن با یکدیگر در خارج از میدان نبرد فیزیکی تمرکز می‌کند و ابعاد اجتماعی استراتژی پیروزی FLN را که عرصه‌های محلی و بین‌المللی را هدف قرار می‌دهد، برجسته می‌کند. جانسون با تکیه بر منابع الجزایری، که محوریت سلامت و انسان دوستانه را در تلاش جنگ ملی‌گرایان روشن می‌کند، نشان می‌دهد که چگونه رهبری FLN نهادهای مراقبت بهداشتی ملی را ایجاد کرد که مراقبت‌های حیاتی را برای مردم فراهم می‌کرد و به عنوان یک دولت اولیه عمل می‌کرد. علاوه بر این، جانسون نشان می‌دهد که چگونه نمایندگان FLN از لفاظی‌های پس از جنگ در مورد حقوق و خودمختاری ملی برای مشروعیت بخشیدن به ادعاهای خود استفاده کردند، که منجر به به رسمیت شناختن بین‌المللی حاکمیت الجزایر شد.

با بررسی زمینه‌های محلی جنگ و همچنین بررسی شرایط محلی جنگ. جانسون در ابعاد بین‌المللی آن، شمال آفریقا را استان‌زدایی می‌کند و روش جدیدی را برای تحلیل چگونگی تعامل کشورهای تازه استقلال یافته و جنبش‌های ملی‌گرا با نظم بین‌المللی پیشنهاد می‌کند. پرونده الجزایر ریاکاری استفاده گزینشی گفتمان جهانی را برملا کرد و طرحی را برای ادعایی که بازیگران غیردولتی و رهبران ضداستعماری در سراسر جهان سوم از آن تقلید کردند، ارائه داد. در نتیجه، نبرد برای الجزایر جذابیت گسترده FLN را توضیح می دهد و مسیرهای جدیدی را برای مطالعه ملی گرایی، استعمار زدایی، حقوق بشر، جنبش های بهداشت عمومی و مفاهیم حاکمیت ارائه می دهد.

In The Battle for Algeria Jennifer Johnson reinterprets one of the most violent wars of decolonization: the Algerian War (1954-1962). Johnson argues that the conflict was about who—France or the National Liberation Front (FLN)—would exercise sovereignty of Algeria. The fight between the two sides was not simply a military affair; it also involved diverse and competing claims about who was positioned to better care for the Algerian people's health and welfare. Johnson focuses on French and Algerian efforts to engage one another off the physical battlefield and highlights the social dimensions of the FLN's winning strategy, which targeted the local and international arenas. Relying on Algerian sources, which make clear the centrality of health and humanitarianism to the nationalists' war effort, Johnson shows how the FLN leadership constructed national health care institutions that provided critical care for the population and functioned as a protostate. Moreover, Johnson demonstrates how the FLN's representatives used postwar rhetoric about rights and national self-determination to legitimize their claims, which led to international recognition of Algerian sovereignty.

By examining the local context of the war as well as its international dimensions, Johnson deprovincializes North Africa and proposes a new way to analyze how newly independent countries and nationalist movements engage with the international order. The Algerian case exposed the hypocrisy of selectively applying universal discourse and provided a blueprint for claim-making that nonstate actors and anticolonial leaders throughout the Third World emulated. Consequently, The Battle for Algeria explains the FLN's broad appeal and offers new directions for studying nationalism, decolonization, human rights, public health movements, and concepts of sovereignty.