The ACC Basketball Book of Fame

کریس پل نه؟ نه والتر دیویس؟

این پسر چیست، کور؟ دلگیر است؟

در واقع، او هیچکدام از اینها را ندارد. دن کالینز قبلاً در بسکتبال ACC غوطه ور بود در سال 1971 و در سال 1971 و وفاداران سالن کارمایکل با هوسبازی گیم کوکس های کارولینای جنوبی را که شرور کنفرانس دوران دانشجویی خود بودند، هو کردند. از آن زمان، در دوران تصدی خود در روزنامه چپل هیل و بیش از 20 سال به عنوان گزارشگر موفق Wake Forest برای مجله وینستون-سالم، او بازی های بیشماری ACC را تماشا کرده و در مورد بزرگانی از خوان دیکسون تا کریستین لاتنر و رالف سامپسون مصاحبه و نوشته است. به مایکل جردن.

کالینز دو سال را به ابداع سیستمی برای انتخاب تالار مشاهیر بسکتبال ACC اختصاص داد. بسیاری از اعضای او جذابیت جهانی دارند - از بزرگان روزگار اخیر از جمله تایلر هانسبرو و جی جی ردیک گرفته تا افراد قدیمی از جمله لن چاپل و رونی شاولیک. اما برخی دیگر جواهرات تقریباً فراموش شده هستند، مانند لو پوچیلو، نیمکت نشین پنج و نه دبیرستانی که در بازی مقابل ...

No Chris Paul? No Walter Davis?

What is this guy, blind? Brain-addled?

Actually, he's neither. Dan Collins was already immersed in ACC basketball the day in 1971 he and the Carmichael Auditorium faithful lustily booed the visiting South Carolina Gamecocks, the conference villains of his student days. Since then, in his tenure at the Chapel Hill Newspaper and his 20-plus years as Wake Forest beat reporter for the Winston-Salem Journal, he has watched countless ACC games and interviewed and written about greats from Juan Dixon to Christian Laettner to Ralph Sampson to Michael Jordan.

Collins devoted two years to devising a system to fairly select an ACC Basketball Hall of Fame. Most of his inductees have universal appeal—from latter-day greats including Tyler Hansbrough and J. J. Redick to old-timers including Len Chappell and Ronnie Shavlik. But others are nearly forgotten gems, like Lou Pucillo, the five-nine high-school benchwarmer discovered playing against the...