Tango in Japan: Cosmopolitanism beyond the West

چرا مردم ژاپنی عاشق تانگو هستند؟ با شروع این سؤال ، که نویسنده اغلب هنگام کار به عنوان ویولونیست تانگو در آرژانتین ، تانگو در ژاپن تاریخچه و مردم نگاری تانگو را نشان می دهد ژاپن قدمت به اولین معرفی خود در دهه 1910 تا به امروز باز می گردد. در حالی که در ابتدا توسط رقصندگان تانگو آمریکای شمالی در سال 1914 به یوکوهاما آوردند ، محبوبیت فوری تانگو در ژاپن به سرعت بسیاری از مجریان و نویسندگان ژاپنی را وادار کرد تا در جستجوی \"منشأ\" تانگو از دهه 1920 به آرژانتین سفر کنند. بسیاری از نوازندگان ژاپنی ، رقصندگان ، Aficionados و عموم مردم از آن زمان به بعد به تانگو به عنوان وسیله نقلیه جدید بیان ، سرگرمی و تعقیب دانشگاهی نزدیک شده اند. صداهای تانگو در طی سالهای پر آشفته قرن بیستم ، راحتی و احساس امید را برای بسیاری فراهم می کرد و ویژگی های متمایز فرهنگ تانگو ژاپنی معاصر را حک می کرد. دور زدن محور غربی و شرقی درک انتقال فرهنگی ، تانگو در ژاپن فرآیندهای جذب ، طرد و ترانسفورماتوری را کشف می کند ، و تنش تلاش های کیهانی را از خارج از آن روشن می کند Euro-American West.

بر اساس زمینه و کار بایگانی ASABA که در دو دهه به زبان ژاپنی و اسپانیایی در ژاپن و آرژانتین انجام شده است ، و به عنوان یک ویولونیست تانگو که به عنوان عضو تانگو عمل می کرد ، پیشینه خود را ترسیم می کند. ارکسترها در هر دو کشور ، بحث ها بین روایت های تاریخی و مردم نگاری حرکت می کند و یک گزارش جامع از فرهنگ تانگو ارائه می دهد زیرا در تاریخ یک ارتباط ژاپن و آرژانتین پدیدار شد. خدمت به عنوان اولین اثر عمیق در رابطه موسیقی ژاپن و آرژانتین ، تانگو در ژاپن داستانی را بیان می کند که منعکس کننده تحولات مدرن ژاپن و آرژانتین و تاریخی جهانی است زمینه های اطراف هر دو کشور.

Why do Japanese people love tango? Starting with this question, which the author frequently received while working as a tango violinist in Argentina, Tango in Japan reveals histories and ethnographies of tango in Japan dating back to its first introduction in the 1910s to the present day. While initially brought to Yokohama by North American tango dancers in 1914, tango’s immediate popularity in Japan quickly compelled many Japanese performers and writers to travel to Argentina in search of tango’s “origin” beginning in the 1920s. Many Japanese musicians, dancers, aficionados, and the wider public have, since then, approached tango as a new vehicle of expression, entertainment, and academic pursuit. The sounds of tango provided comfort and a sense of hope to many during the most turbulent years of the twentieth century, carving out distinctive characteristics of contemporary Japanese tango culture. Bypassing the West-East axis of understanding cultural transmission, Tango in Japan uncovers the processes of attraction, rejection, and self-transformation, illuminating the tension of cosmopolitan endeavors away from the Euro-American West.

Based on Asaba’s field and archival work undertaken in both Japanese and Spanish languages in Japan and Argentina across two decades, and drawing on her own background as a tango violinist who performed as a member of tango orchestras in both countries, the discussions move between historical and ethnographic narratives, offering a comprehensive account of tango culture as it emerged in the history of a Japan-Argentina connection. Serving as the first in-depth work on the Japan-Argentina musical relationship, Tango in Japan tells a story that reflects the modern transformations of Japan and Argentina, and the global historical backdrops surrounding both countries.