Survival: A Theological-Political Genealogy

برای جهانی غرق در فاجعه، هیچ چیز نمی تواند فوری تر از مسئله بقا باشد. در این کتاب پیشگامانه از لحاظ نظری و روش‌شناختی، آدام ی استرن خواستار ارزیابی مجدد انتقادی از بقا به عنوان یک رژیم بازنمایی معاصر است.

در Survival، استرن می پرسد چه متون، چه نهادها و چه سنت هایی بقا را به عنصری قابل تشخیص از واژگان سیاسی کنونی ما تبدیل کرده اند. کتاب با این پیشنهاد آغاز می‌شود که کلید تفسیری در برجستگی گفتمانی «بقای یهود» نهفته است. با این حال، او استدلال می‌کند که مثال یهودی، کمتر نشان‌دهنده تاریخ یهود است تا شاخصی از تأثیر مسیحیت بر مدرن، سکولار و سیاسی. خیال پردازی. با این وارونگی، کتاب بقای یهودی را به عنوان اثر تکمیلی و نقاب الاهیات سیاسی گسترده‌تر بقای مسیحی تغییر می‌دهد. فرصتی برای گردآوری عناصر پراکنده آرشیو کلامی-سیاسی بقا. استرن از طریق قرائت متون متعارف توسط متفکران سکولار و یهودی - هانا آرنت، والتر بنجامین، فرانتس روزنزوایگ و زیگموند فروید - نشان می‌دهد که بقا متعلق به تاریخچه بحث‌هایی درباره حاکمیت و انقیاد بدن مسیح است. این کتاب با بررسی بقا به عنوان یک شکل‌بندی بلاغی، در بحث‌هایی درباره سیاست زیستی، سکولاریسم، الهیات سیاسی و فلسفه دین دخالت می‌کند.

For a world mired in catastrophe, nothing could be more urgent than the question of survival. In this theoretically and methodologically groundbreaking book, Adam Y. Stern calls for a critical reevaluation of survival as a contemporary regime of representation.

In Survival, Stern asks what texts, what institutions, and what traditions have made survival a recognizable element of our current political vocabulary. The book begins by suggesting that the interpretive key lies in the discursive prominence of "Jewish survival." Yet the Jewish example, he argues, is less a marker of Jewish history than an index of Christianity's impact on the modern, secular, political imagination. With this inversion, the book repositions Jewish survival as the supplemental effect and mask of a more capacious political theology of Christian survival.

The argument proceeds by taking major moments in twentieth-century philosophy, theology, and political theory as occasions for collecting the scattered elements of survival's theological-political archive. Through readings of canonical texts by secular and Jewish thinkers—Hannah Arendt, Walter Benjamin, Franz Rosenzweig, and Sigmund Freud—Stern shows that survival belongs to a history of debates about the sovereignty and subjection of Christ's body. Interrogating survival as a rhetorical formation, the book intervenes in discussions about biopolitics, secularism, political theology, and the philosophy of religion.