Suggestion and Statement in Poetry

معنای بیان نشده همیشه یکی از ویژگی های شعر بوده است، اما در قرن ماست که نه تنها به عنوان شیوه بیان غالب بلکه به عنوان دغدغه اصلی نقد تحلیلی مطرح شده است. اگرچه اصطلاحات مختلفی مانند ابهام، کنایه و ژست برای بحث در مورد این جنبه از شعر به کار رفته و محبوبیت پیدا کرده است، پروفسور رایان نشان می دهد که «پیشنهاد» در نوشته های ادگار آلن پو و بعداً در سمبولیست وجود دارد. نظریه پردازی، مفهومی است که بسیار طولانی تر و قابلیت خدمت رسانی برابر است. او در بررسی پیشنهاد، به‌ویژه به‌عنوان تنها شیوه ارائه احساسات، از برخی ایده‌های اصلی زیبایی‌شناسی سانسکریت قرن نهم استفاده مثمر ثمر می‌دهد. تکنیک‌های متضاد پیشنهاد و بیان در ارتباط با یکدیگر و با ارجاع به بسیاری از نمونه‌های شعری گذشته و حال بررسی می‌شوند.

Unstated meaning has always been a feature of poetry, but it is in our own century that it has established itself not only as the prevailing mode of expression but also as the central concern of analytic criticism. Although a variety of terms, such as Ambiguity, Irony and Gesture, have been employed to discuss this aspect of poetry and have gained popularity, Professor Rayan shows that ‘Suggestion', occurring as far back as in Edgar Allan Poe's writings and later in Symbolist theorizing, is a concept of much longer standing and of equal serviceability. In examining Suggestion, particularly as the only mode of presentation of emotion, he makes fruitful use of some central ideas from ninth-century Sanskrit aesthetics. The contrasted techniques of Suggestion and Statement are studied in relation to each other and with reference to many poetic examples, past and present.