Strukturwandel der Verteidigung: Entwürfe für eine konsequente Defensive

سیاست صلح اغلب به تنها یک، هرچند مهم، زیر حوزه سیاست امنیتی محدود می شود. سیاست صلح بیشتر است. این نه تنها شامل روابط با همسایگان با تمام پیچیدگی آن، بلکه با شهروندان در کشور خود نیز می شود و حوزه های وسیعی از اقدامات ملی را در بر می گیرد. سیاست صلح مستلزم یک استراتژی جامع به معنای جهانی و در عین حال برای بخش های آن از جمله سیاست امنیتی است. شورش علیه پیامدهای دکترین های سیاست دفاعی کنونی نشان می دهد که پاسخ های متعارف تا چه حد شکننده شده اند. اعتراض ابتدایی فزاینده علیه جنون تسلیحاتی، با این حال، در درجه اول با خشم و مقاومت اخلاقی و عاطفی پشتیبانی می شود، که اغلب با چشم پوشی صریح از استدلال هایی که شامل عوامل قدرت-سیاسی و محاسبات استراتژیک می شود، کافی است. نه حداقل به این دلیل که در پس عینیت (ظاهری) چنین استدلال هایی، ورطه ای از عقل گرایی احساس می شود که فرد سعی می کند از این طریق از آن فرار کند. تحت این مقدمات، رویکردهای جدید برای بحث جامع از مفاهیم سیاست امنیتی جایگزین در بهترین حالت به صورت پراکنده توسعه می‌یابد و هنوز هم کار افراد خارجی است. با این حال، در مواجهه با بی‌ثباتی سیاسی فزاینده و خطرات فن‌آوری فزاینده، بررسی گزینه‌های ملموس و وارد کردن بحث گسترده‌تر از هر زمان دیگری ضروری است که چگونه و با چه تغییراتی در استراتژی‌های پیشگیری از جنگ سیاسی و نظامی می‌توان به امنیت بیشتری دست یافت. تشخیص صرف اینکه مفاهیم و رفتارهای کنونی احتمال ایجاد خطرات جدید را دارند و بنابراین نیاز به تغییر به منظور امنیت بیشتر دارند، اگر با راهبردهای جدید اثبات نشوند، فایده چندانی ندارد.

Friedenspolitik wird heute viel zu häufig verengt auf den einen, wenn auch wichtigen Teilbereich Sicherheitspolitik. Friedenspolitik ist mehr. Sie umfaßt nicht nur das Verhältnis zu den Nachbarn in all seiner Vielschichtigkeit, sondern auch zum Bürger im eigenen Lande und überlagert weite Bereiche gesamtstaatlichen Handelns. Friedenspolitik verlangt eine umfassende Stra­ tegie im globalen Sinne und zugleich für ihre Teile, also auch die Sicherheits­ politik. Das Aufbegehren gegen die Konsequenzen der aktuellen verteidigungs­ politischen Doktrinen zeigt, wie brüchig die herkömmlichen Antworten ge­ worden sind. Der zunehmende elementare Protest gegen den Rüstungswahn­ sinn wird allerdings primär getragen von moralisch-emotionaler Empörung und Gegenwehr, oft genug unter ausdrücklichem Verzicht auf eine Argumen­ tation, die machtpolitische Faktoren und strategische Kalküle einbezieht. Nicht zuletzt deshalb, weil hinter der (scheinbaren) Sachlichkeit solcher Argumentationen ein Abgrund von Irrationalismen empfunden wird, denen man sich auf diese Weise zu entziehen versucht. Neue Ansätze einer umfas­ denden Diskussion sicherheitspolitischer alternativer Konzepte entwickeln sich unter diesen Prämissen bestenfalls sporadisch, sind immer noch das Ge­ schäft von Außenseitern. Doch angesichts wachsender politischer Instabilitäten und immer größer werdender technologischer Gefahren wird es dringender denn je, konkrete Möglichkeiten zu untersuchen und in eine breite Diskussion zu bringen, wie und mit welchen Veränderungen der politischen und militärischen Kriegsverhütungsstrategien mehr Sicherheit zu erreichen ist. Die Erkenntnis allein, daß die gültigen Konzepte und Verhaltensweisen eher neue Gefahren heraufbeschwören und deshalb im Interesse größerer Sicherheit zu ändern sind, hilft wenig, wenn sie nicht durch neue Strategien konkretisiert wird.