Stephen: The Reign of Anarchy

که به عنوان "آنارشی" شناخته می شود، در دوران سلطنت استفان (1135-1141) انگلستان وارد یک جنگ داخلی شد که نقص مهلک در سلطنت قدرتمند نورمن را روشن کرد: بدون قوانینی که دستور جانشینی را صادر کنند، درگیری در درون ویلیام فاتح خانواده اجتناب ناپذیر بود اما مشکل دیگری وجود داشت: خود استفان. در حالی که اشراف انگلستان و نرماندی نگران چشم انداز جهانی بدون عشق سرسخت پادشاه قدیمی هنری اول بودند، استفان خود را نوشدارویی سیاسی کرد - قولی که نتوانست به آن عمل کند. اقدامات استفان که قادر به فراتر رفتن از ادعای معیوب خود برای تاج و تخت نبود، به ناراحتی او خیانت کرد. همانطور که واتکینز در اینجا نشان می دهد، خشونت ناشی از آن در سراسر انگلستان ناشی از مبارزه برای هدایت یک نوع جدید و آشفته از سیاست است.

Known as 'the anarchy', the reign of Stephen (1135-1141) saw England plunged into a civil war that illuminated the fatal flaw in the powerful Norman monarchy: without rules ordering succession, conflict within William the Conqueror's family was inevitable. But there was another problem: Stephen himself. With the nobility of England and Normandy anxious about the prospect of a world without the tough love of the old king Henry I, Stephen styled himself a political panacea—a promise he was unable to keep. Unable to transcend his flawed claim to the throne, Stephen's actions betrayed his uneasiness. As Watkins shows here, the resulting violence throughout England arose from the struggle to navigate a new and turbulent kind of politics.