Staying Maasai?: Livelihoods, Conservation and Development in East African Rangelands

مردم، دام ها و حیات وحش هزاران سال است که با هم در ساواناهای شرق آفریقا زندگی می کنند. همزیستی آنها کاهش یافته است زیرا سیاست های حفاظتی به طور فزاینده ای مردم و دام ها را از پارک های ملی حیات وحش محروم می کند و رشد سریع جمعیت انسانی و توسعه، حیات وحش و دامداران را به سمت زمین های حاشیه ای تر سوق می دهد. نتیجه این بوده که حیات وحش کمتر شده است و افراد دامدار بیشتر در تلاش برای تنوع بخشیدن به معیشت خود هستند زیرا دسترسی به چراگاه و آب دشوارتر می شود.

این کتاب به طور مفصل به بررسی آن استراتژی های معیشت و استفاده از زمین می پردازد. در یک تلاش تحقیقاتی یکپارچه که شامل محققان، جوامع محلی و تحلیلگران سیاست بود، نظرسنجی‌ها در طیف گسترده‌ای از جوامع ماسایی انجام شد که متضاد مالکیت زمین و سیاست‌های ملی و درجات مختلف تشدید کشاورزی، گردشگری و سایر فعالیت‌ها را ارائه می‌کرد. هدف این بود که درک بهتری از الگوهای معیشت کنونی و تصمیمات پیش روی ماسایی در آغاز قرن بیست و یکم در چارچوب تغییرات محیطی، سیاسی و اجتماعی در حال انجام باشد. با یک طرح تحقیقاتی که برای اولین بار روش‌های کمی و کیفی و تیم‌های تحقیقاتی را در چندین سایت شبانی مرتبط می‌کرد، مقایسه استراتژی‌های معیشت و بازگشت به دام، محصولات زراعی، گردشگری حیات وحش، و سایر فعالیت‌ها در سراسر ماسایلند کنیا و تانزانیا امکان‌پذیر شد.

در حالی که دام ها لنگر اصلی اکثر خانواده های ماسایی هستند، بسیاری از آنها از منابع مختلف مختلفی درآمد کسب می کنند. متأسفانه، درآمد حاصل از حیات وحش/گردشگری، گزینه‌ای که بسیاری آن را مطلوب‌ترین گزینه می‌دانند، به دلیل پتانسیل آن برای ارائه موقعیت‌های «برد-برد» از نظر اقتصادی و زیست‌محیطی، هنوز برای تعداد کمی از ماسایی‌ها سود می‌برد. به طور مشابه، اگرچه دولت‌ها از تشدید کشاورزی حمایت می‌کنند، درآمد قابل توجه محصول یا افزایش امنیت غذایی ناشی از کشت معیشتی بیشتر از همه دور می‌ماند.

این کتاب منبع غنی از داده‌های جدید از سراسر ماسایلند ارائه می‌کند و تجزیه و تحلیل‌های مقایسه‌ای بی‌نظیر آن در چند سایت ارزشمند است. درس های کاربرد گسترده تر این یک منبع ارزشمند برای هر کسی، محققین، کارگران توسعه و سیاست گذاران است که به بهبود امنیت زیست محیطی و اقتصادی در زمین های چوپانی ماسایی غنی از حیات وحش در کنیا و تانزانیا توجه دارند.

People, livestock and wildlife have lived together on the savannas of East Africa for millennia. Their coexistence has declined as conservation policies increasingly exclude people and livestock from national wildlife parks, and fast-growing human populations and development push wildlife and pastoralists onto ever more marginal lands. The result has been less wildlife, and more pastoral people struggling to diversify their livelihoods as access to pasture and water becomes harder to find.

This book examines those livelihood and land use strategies in detail. In an integrated research effort that involved researchers, local communities and policy analysts, surveys were carried out across a wide range of Maasai communities providing contrasting land tenure and national policies and varying degrees of intensification of agriculture, tourism and other activities. The aim was to create a better understanding of current livelihood patterns and the decisions facing Maasai at the start of the 21^st Century in the context of ongoing environmental, political, and societal change. With a research design that linked quantitative and qualitative methods and research teams across multiple pastoral sites for the first time, a comparison of livelihood strategies and returns to livestock, crops, wildlife tourism, and other activities across Kenyan and Tanzanian Maasailand was possible.

While livestock remains the critical anchor for most Maasai households, many are obtaining income from a variety of alternative sources. Unfortunately, income from wildlife/tourism, an option seen as most desirable by many because of its potential to provide economically and environmentally ‘win-win’ situations, still benefits relatively few Maasai. Similarly, although governments favor agricultural intensification, significant crop income or enhanced food security from subsistence cropping elude most.

This book provides a rich source of new data from across Maasailand and its unparallelled multi-site comparative analyses give valuable lessons of broader applicability. It is a valuable resource for anyone, researchers, development workers and policy makers, who is concerned with improving environmental as well as economic security on the wildlife-rich Maasai pastoral lands in Kenya and Tanzania.