Stable Mineral Assemblages of Igneous Rocks: A Method of Calculation

این کتاب نشان‌دهنده نتایج یک مطالعه طولانی است که پروفسور آلفرد ریتمن حدود سی سال پیش آغاز کرد. رابطه بین ترکیب شیمیایی و کانی‌شناسی سنگ‌های آذرین تا جایی که امکان دارد برقرار است. پتروگراف ها متوجه خواهند شد که این مشکل بسیار پیچیده است، به ویژه از آنجا که این رابطه اساس طبقه بندی و نامگذاری سنگ های آذرین را تشکیل می دهد. طرح مبتکرانه محاسبه CI.P.W. سیستم هنجار اساساً ماهیت شیمیایی دارد. ترکیبات از نظر استوکیومتری ایده آل "کانی های هنجاری" با کانی های تشکیل دهنده موجود در سنگ ها مطابقت ندارد. اگرچه «هنجار» برای برابری با «حالت» یا ترکیب کانی واقعی یک سنگ در نظر گرفته نشده است، حداقل یک توافق کیفی بین هنجار و حالت مطلوب است. برای تعدادی از سنگ ها و گروه های سنگی، به ویژه سنگ های لوکوکراتیک و سیلیسی، انحراف هنجار از حالت به طور کلی در محدوده قابل تحمل است. از سوی دیگر، برای سنگ های ملانوکراتیک و بسیار زیر سیلیسی، CI.P. طرح محاسبه W. اغلب نتایجی را به دست می دهد که نمی تواند ترکیب معدنی مشاهده شده را منعکس کند. ناهنجاری های تولید شده در محاسبه سنگ های آتشفشانی بسیار زیر سیلیسی اخیراً به طور خلاصه توسط F. CHAVES و H. S. YODER, JR مورد بحث قرار گرفته است. (1971).

This book represents the results of a lengthy study which Professor ALFRED RITTMANN began some thirty years ago. The relationship between the chemical and mineralogical composition of igneous rocks is established as far as is possible. Petrographers will appreciate that this problem is extremely complex, particularly since this relationship forms the basis of the classification and nomenclature of igneous rocks. The ingenious scheme of calculation of the CI.P.W. norm system is essentially chemical in nature. The compositions of the stoichiometrically ideal "normative minerals" do not correspond to those of the constituent minerals found in rocks. Although the "norm" is not intended to equal the "mode" or actual mineral composition of a rock, at least a qualitative agreement between the norm and the mode is desirable. For a number of rocks and rock groups, especially the leucocratic and silicic rocks, the deviation of the norm from the mode is generally within tolerable limits. For the melanocratic and highly subsilicic rocks, on the other hand, the CI.P. W. scheme of calculation too often yields results which fail to reflect the observed mineral composition. The anomalies produced in the cal­ culation of extremely subsilicic volcanic rocks have recently been briefly discussed by F. CHAVES and H. S. YODER, JR. (1971).