Speech and Silence in Contemporary Children’s Literature (Children's Literature and Culture)

گفتار و سکوت در ادبیات معاصر کودکان با بررسی انواع سکوت های بازنمایی شده، چشم اندازی تازه به یک پرسش ادبی اصلی - چه کسی صحبت می کند - می آورد. اینها شامل کودکانی می شود که صحبت نمی کنند، هنوز به طور موثر صحبت نمی کنند یا از طرف دیگران صحبت می کنند. یک آرشیو ادبی غنی و بررسی نشده مشکلات کودکانی را بررسی می کند که به معنای واقعی کلمه ساکت یا استعاری هستند، زیرا نمی توانند به طور موثر با بزرگسالان یا همسالان ارتباط برقرار کنند. این پروژه با در نظر گرفتن ناتوانی، جنسیت، نژاد و اکوکریتیکیسم، ادبیات کودکان را در مسئله صدا متمرکز می کند. ادبیات کودکان در ریشه ژانر خود بر پارادوکسی استوار است: این ادبیات توسط یک نویسنده بزرگسال که ایده ای ساخته شده از آنچه کودکان باید باشند، تولید می کند. این کتاب با خواندن طیف وسیعی از ادبیات کودکان معاصر، به دقت بررسی می‌کند که چگونه چنین متون سفر کودک را از تغییر ارتباطی به مکانی برای گفتار قدرتمند بزرگسالان روایت می‌کند. گاهی اوقات محصور شدن کلامی کودک باعث حفظ حریم خصوصی و مقاومت می شود. در مواقع دیگر سکوت اجباری یا تحمیلی یا ناشی از نقص بدنی است. کودکان ممکن است به عنوان واسطه عمل کنند و از طرف گونه هایی صحبت کنند که نمی توانند. اخیراً شاهدیم که کودکان صدای خود را در صحنه جهانی و به عنوان نویسنده تمرین می کنند. در همه موارد، متون مورد تجزیه و تحلیل در اینجا گفتار را به عنوان میدان مین نشان می دهد که باید از آن عبور کرد. کودکانی که زیاد، کم یا با تخصص ناکافی صحبت می کنند، برای خود و دیگران مشکلاتی ایجاد می کنند. آنها به طور ضمنی و گاهی به طور صریح سعی می کنند بزرگسالان را در داخل و خارج از متن به حساب بیاورند. گفتار و سکوت در ادبیات معاصر کودکان به این موضوع کم مفهوم می پردازد که متن مهمی برای محققان ادبیات کودکان، مطالعات دوران کودکی، انگلیسی، مطالعات ناتوانی، مطالعات جنسیتی، نژاد خواهد بود. مطالعات، آموزش محیط زیست، و آموزش.

Speech and Silence in Contemporary Children’s Literature brings a fresh perspective to a central literary question― Who speaks?― by examining a variety of represented silences. These include children who do not speak, do not yet speak effectively, or speak on behalf of others. A rich and unexamined literary archive explores the problematics of children who are literally silent or metaphorically so because they cannot communicate effectively with adults or peers. This project centers children’s literature in the question of voice by considering disability, gender, race, and ecocriticism. Children’s literature rests on a paradox at the root of its own genre: it is produced by an adult author writing to a constructed idea of what children should be. By reading a range of contemporary children’s literature, this book scrutinizes how such texts narrate the child’s journey from communicative alterity to a place of empowered adult speech. Sometimes the child’s verbal enclosure enables privacy and resistance. At other times, silence is coerced or imposed or arises from bodily impairment. Children may act as intermediaries, speaking on behalf of species that cannot. Recently, we have seen children exercise their voices on the world stage and as authors. In all cases, the texts analyzed here reveal speech as a minefield to be traversed. Children who talk too much, too little, or with insufficient expertise pose problems to themselves and others. Implicitly and sometimes explicitly, they attempt to hold adults to account― inside and outside the text. Speech and Silence in Contemporary Children’s Literature addresses this underconceptualized subject in what will be an important text for scholars of children’s literature, childhood studies, English, disability studies, gender studies, race studies, ecopedagogy, and education.