Soviet Historical Drama: Its Role in the Development of a National Mythology

ذائقه تاریخ از همه سلیقه‌ها خشن‌تر است. ارنست رروم \"قرن ما عمدتاً یک قرن تاریخی است... حتی هنر هم اکنون کاملاً تاریخی شده است. رمان و درام تاریخی هر یک و همه را در حال حاضر بیشتر از آثار مشابه متعلق به قلمرو داستانی ناب مورد توجه قرار می دهد. . \"! گرچه بلینسکی در سال 1841 مشغول نوشتن بود، اما گفته‌های او می‌توانست به همان اندازه در مورد روسیه یک قرن بعد، زمانی که علاقه به داستان‌های تاریخی، در هر حال، شدیدتر شده بود، صدق کند. در واقع، فراوانی رمان‌ها و نمایشنامه‌های تاریخی شوروی، آدمی را وسوسه می‌کند که هاینه را باور کند، وقتی می‌گوید مردم می‌خواهند تاریخشان توسط شاعر، نه مورخ، به آنها تحویل داده شود. با این حال، شیفتگی به تاریخ که بلینسکی به آن اشاره کرد، بومی روسیه نبود. این بخشی از خشم بود که عمدتاً از ویتر اسکات الهام گرفته شده بود، که در اوایل قرن نهم اروپای غربی را فراگرفته بود و به زودی به روسیه هم سرایت کرد. امروزه ستاره اسکات در غرب کسوف شده است، اما همچنان در اتحاد جماهیر شوروی روشن می سوزد. در واقع، می توان گفت که غرب نه تنها اسکات را رد کرده است، بلکه تا حد زیادی رمان تاریخی و نمایشنامه ها را نیز رد کرده است. همانطور که یکی از نویسندگان اخیراً بیان کرده است: \"عموم کتابخوان که با رژیم غذایی سخت جنسی و علم تربیت شده اند، ترجیح می دهند تاریخ خود را به شکل خاطرات پاک نشده و زندگی نامه های صریح در نظر بگیرند.

The taste for history is the most ariswcratic of all tastes. Ernest Rerum "Our century is pre-eminently an historical century . . . . Even art has now become pre-eminently historical. The historical novel and drama interest each and everyone more at present than do similar works belonging to the realm of pure fiction. "! Although Belinskii was writing in 1841, his statement could equally well apply to the Russia of a century later, when the interest in historical fiction had become, if anything, more intense. In fact, the abundance of Soviet historical novels and plays tempts one to believe Heine, when he said that the people want their history handed to them by the poet, not the historian. The infatuation with history to which Belinskii referred was not, however, indigenous to Russia; it was part of a rage, largely inspired by Waiter Scott, which had swept western Europe in the early nine­ teenth century, and which soon spread to Russia. Today, Scott's star has been eclipsed in the West, but it still burns brightly in the Soviet Union. Indeed, it can be said that the West has not only rejected Scott, but, to a considerable extent, the historical novel and playas well. As one writer recently put it: "The reading public, brought up on a strict diet of sex and science, prefers to take its history undiluted­ in the form of unexpurgated memoirs and frank biographies.