Solitude and Its Ambiguities in Modernist Fiction

در این مطالعه درباره تنهایی در نوشته‌های مدرنیستی بالا، ادوارد انگلبرگ به بررسی روش‌هایی می‌پردازد که در آن تنهایی به صورت موضوعی برای شکل‌دهی معنا در آثار ادبی عمل می‌کند، و همچنین این که تنهایی به‌عنوان یک شرط در ساختن یک ترانه نقش داشته است. رمان های منتخب از نظر ابهاماتی که تنهایی به معانی آنها تزریق می کند، تحلیل می شوند. آزادی تنهایی نیز باری می شود که قهرمانان داستان از آن رهایی پیدا می کنند. اگرچه چنین ابهاماتی در مورد تنهایی از کتاب مقدس و باستان در طول قرن های بعد وجود دارد، اما در چارچوب زمان تغییر می کند. داستان تنهایی در قرن بیستم از حذف خود از جامعه و عقب نشینی در طبیعت به موقعیتی فرااجتماعی می رود که درون آن خود با خود مواجه می شود. فصلی به تحلیل همدیدی تنهایی در غرب با تأکید بر رنسانس تا قرن بیستم اختصاص دارد و فصلی دیگر به تحلیل ابهاماتی می‌پردازد که زمینه را برای مدرنیسم فراهم می‌کنند: رابینسون کروزوئه دفو. آثار منتخب ولف، مان، کامو، سارتر و بکت، مسائل خاص مدرنیستی تنهایی و چگونگی تلاش نویسندگان آنها برای حل آنها را برجسته می‌کنند.

In this study of solitude in high modernist writing, Edward Engelberg explores the ways in which solitude functions thematically to shape meaning in literary works, as well as what solitude as a condition has contributed to the making of a trope. Selected novels are analyzed for the ambiguities that solitude injects into their meanings. The freedom of solitude also becomes a burden from which the protagonists seek liberation. Although such ambiguities about solitude exist from the Bible and the Ancients through the centuries following, they change within the context of time. The story of solitude in the twentieth century moves from the self's removal from society and retreat into nature to an extra-social position within which the self confronts itself. A chapter is devoted to the synoptic analysis of solitude in the West, with emphasis on the Renaissance to the twentieth century, and another chapter analyzes the ambiguities that set the stage for modernism: Defoe's Robinson Crusoe. Selected works by Woolf, Mann, Camus, Sartre, and Beckett highlight particular modernist issues of solitude and how their authors sought to resolve them.