Sick Economies: Drama, Mercantilism, and Disease in Shakespeare’s England

ویرایش:  
نویسندگان: Jonathan Gil Harris  
سری:  
ISBN (شابک) : 0812237730, 9780812237733 
ناشر: University of Pennsylvania Press 
سال نشر: 2003 
تعداد صفحات: 272 
زبان: English 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 18 مگابایت 

قیمت کتاب (تومان) : 73,000

از نظریات فیزیوکرات فرانسوی در مورد گردش خون مانند ثروت گرفته تا "دست نامرئی" آدام اسمیت در بازار، بدن نقش مهمی در ادراکات غربی از اقتصاد ایفا کرده است. با این حال، در فرهنگ رنسانس، استعاره‌های بدنی غالب برای ثروت و اقتصاد ملی از زبان نسبتاً جدید بیماری‌های عفونی گرفته شده است. در حالی که طب سنتی جالینوسی بیماری را به عنوان حالت عدم تعادل در بدن می دانست، نویسندگان اولیه مدرن به طور فزاینده ای بیماری را به عنوان یک عامل خارجی مهاجم دوباره تصور می کردند. افزایش سریع تجارت جهانی در قرن شانزدهم، و مهاجرت های ناشی از مردم، پول و کالاها از مرزهای ملی، به آسیب شناسی فزاینده خارجی کمک کرد. برعکس، واژگان جدید بیماری ناشی از تجارت به نویسندگان کمک کرد تا خطوط اقتصاد ملی و جهانی را نشان دهند.

بر اساس تحلیل‌های دقیق تاریخ فرهنگی و اقتصادی، اقتصادهای بیمار: درام، مرکانتیلیسم، و بیماری در انگلستان شکسپیر مارپیچ دوگانه آسیب شناختی و اقتصادی را در دو حوزه ظاهراً متفاوت از تولید متن اولیه اولیه نشان می دهد: نمایشنامه و نوشتن مرکانتیلیستی. جالب توجه ویژه برای این مطالعه، شیوه هایی است که نمایشنامه نویسان انگلیسی مانند شکسپیر، جانسون، هیوود، ماسینجر و میدلتون، و مرکانتیلیست هایی مانند مالینز، میلز، میسلدن و مون، مفاهیم خود را از اقتصاد ملی در زبان بیماری ریشه کردند. . برخی از این بیماری ها - سیفلیس، لکه بینی، شانکر، طاعون، هپاتیت- متعاقباً مفاهیم اقتصادی خود را از دست داده اند. برخی دیگر - به ویژه مصرف - جزء لاینفک واژگان اقتصادی مدرن باقی می مانند، اما به طور کلی احساسات آسیب شناختی خود را از دست داده اند.

گسستن زمینه جدیدی با تحلیل مرکانتیلیسم انگلیسی عمدتاً به عنوان یک سیستم گفتمانی و نه یک سیستم ایدئولوژیک یا اقتصادی، < i>اقتصادهای بیمار تاریخچه قانع‌کننده‌ای ارائه می‌دهد که چگونه، حتی در زمان خود ما، دفاع از اقتصاد فراملی به‌طور متناقضی خارجی را آسیب‌شناسی کرده است. در این فرآیند، جاناتان گیل هریس استدلال می‌کند که آنچه را که ما اکنون به‌عنوان حوزه مجزای اقتصاد در نظر می‌گیریم، نمی‌توان از حوزه‌های به ظاهر نامرتبط فرهنگ رنسانس، به‌ویژه پزشکی و تئاتر، جدا کرد.