Secular Bioethics in Theological Perspective

متألهان و شرکت کنندگان تحصیل کرده الهیات در بحث های اخلاق زیستی در سال های اخیر در حالت تدافعی قرار گرفته اند. تسلط دیدگاه‌های دینی و صداهای الهیاتی که نمایانگر ظهور و استقرار «اخلاق زیستی» در اواخر دهه 1960 و 1970 بود، به طور پیوسته از بین رفته است زیرا فیلسوفان، حقوقدانان و دیگران نقش و تأثیر خود را در بهترین حالت نسبی کرده یا آن را رد کرده‌اند. به طور کامل، در بدترین حالت عرفی شدن اخلاق زیستی، که به دلایل مختلف رخ داده است، برخی از نویسندگان برجسته را بر آن داشته تا در مورد آنچه از دست رفته است تأمل کنند. به عنوان مثال، دانیل کالاهان می نویسد: «... وضعیت حقیقت نهایی دیدگاه های دینی هر چه باشد، آنها راهی برای نگریستن به جهان و درک زندگی خود ارائه کرده اند که باروری و منحصر به فردی دارد که با فلسفه، قانون، و یا با هم مطابقت ندارد. تئوری سیاسی: آنهایی از ما که ایمان دینی خود را از دست داده‌اند، ممکن است خوشحال باشیم که آنچه را که به‌عنوان واقعیت چیزها می‌دانیم، کشف کرده‌ایم، اما همچنان می‌توانیم تشخیص دهیم که چیزی بسیار ارزشمند را نیز از دست داده‌ایم: ایمان، بینش، بینش و تجربه کل مردم و سنت‌هایی که کم‌تر از ما بی‌ایمانان برای درک چیزها تلاش می‌کردند. اینکه آن کالاها بخشی از لباسی هستند که ما دیگر نمی‌خواهیم بپوشیم، از دست دادن آنها چیزی جز یک لباس نیست. ضایعه؛ و آن چیزی ناچیز نیست.» ([2]، ص 2).

Theologians and theologically educated participants in discussions of bioethics have been placed on the defensive during recent years. The dominance of religious perspectives and theological voices that marked the emergence and establishment of "bioethics" in the late 1960s and 1970s has eroded steadily as philosophers, lawyers, and others have relativized their role and influ­ ence, at best, or dismissed it entirely, at worst. The secularization of bioethics, which has occurred for a variety of reasons, has prompted some prominent writers to reflect on what has been lost. Daniel Callahan, for example writes, " . . . whatever the ultimate truth status of religious perspectives, they have provided a way of looking at the world and understanding one's own life that has a fecundity and uniqueness not matched by philosophy, law, or political theory. Those of us who have lost our reli­ gious faith may be glad that we have discovered what we take to be the reality of things, but we can still recognize that we have also lost something of great value as well: the faith, vision, insights, and experience of whole peoples and traditions who, no less than we unbelievers, struggled to make sense of things. That those goods are part of a garment we no longer want to wear does not make their loss anything other than still a loss; and it is not a neglible one" ([2], p. 2).