Sea of the Caliphs: The Mediterranean in the Medieval Islamic World

"چگونه می توانم به سربازانم اجازه بدهم در این دریای بی وفا و بی رحم حرکت کنند؟" این سخنان که به قدرتمندترین خلیفه اسلام قرون وسطی، عمر بن الخطاب (634-644) نسبت داده شده است، باعث ایجاد سوء تفاهم در غرب در مورد اهمیت مدیترانه برای اسلام اولیه شده است. این مجموعه آبی که در اواخر باستان به عنوان دریای روم شناخته می شد، برای تأسیس پادشاهی خلفا و معرفی دین جدید به اروپا و آفریقا بسیار حیاتی بود. با گذشت زمان، همچنین راهی به سوی سلطه تجاری و سیاسی شد که برای شکوفایی و نفوذ جهان اسلام ضروری بود. دریای خلیفه ملوانان مسلمان را به جایگاه برجسته خود در تاریخ خلافت اسلامی باز می گرداند.

در اوایل قرن هفتم، ملوانان مسلمان با دریانوردان یونانی و لاتینی رقابت کردند. کنترل این مسیر دوردست گذر. کریستف پیکارد این ماجراها را همانطور که حاکمانشان به مسلمانان تحسین می کردند، بازسازی می کند. پس از تسخیر اعراب بر جنوب اروپا و شمال آفریقا، مسلمانان شروع به صحبت از دریای مدیترانه در دیدگاه‌های استراتژیک، شیوه‌های تجاری، و مفاهیم طبیعت و دولت کردند. فقها و ایدئولوگ ها دریا را به عنوان مجرای جهاد تصور می کردند، حتی با افزایش تجارت دریایی مسلمانان با جوامع لاتین، بیزانس و بربر.

در قرن سیزدهم، قدرت های مسیحی مسیرهای تجاری مدیترانه را تصرف کردند، اما در آن زمان هویت مسلمانی که هم در داخل و هم در تقابل با اروپا عمل می کرد، با برخوردهای آن سوی دریای خلفا شکل گرفته بود.

“How could I allow my soldiers to sail on this disloyal and cruel sea?” These words, attributed to the most powerful caliph of medieval Islam, Umar Ibn al-Khattab (634–644), have led to a misunderstanding in the West about the importance of the Mediterranean to early Islam. This body of water, known in Late Antiquity as the Sea of the Romans, was critical to establishing the kingdom of the caliphs and for introducing the new religion to Europe and Africa. Over time, it also became a pathway to commercial and political dominion, indispensable to the prosperity and influence of the Islamic world. Sea of the Caliphs returns Muslim sailors to their place of prominence in the history of the Islamic caliphate.

As early as the seventh century, Muslim sailors competed with Greek and Latin seamen for control of this far-flung route of passage. Christophe Picard recreates these adventures as they were communicated to admiring Muslims by their rulers. After the Arab conquest of southern Europe and North Africa, Muslims began to speak of the Mediterranean in their strategic visions, business practices, and notions of nature and the state. Jurists and ideologues conceived of the sea as a conduit for jihad, even as Muslims’ maritime trade with Latin, Byzantine, and Berber societies increased.

In the thirteenth century, Christian powers took over Mediterranean trade routes, but by that time a Muslim identity that operated both within and in opposition to Europe had been shaped by encounters across the sea of the caliphs.