Schauplatz Lektüre: Blick, Figur und Subjekt in den Texten R. D. Brinkmanns

متون رولف دیتر برینکمن چالش‌های ویژه‌ای را برای دسترسی علمی به ادبیات ایجاد می‌کند: از یک سو، به دلیل ویژگی‌های رسمی مانند نوع شعر سطحی تازه توسعه‌یافته، مونتاژهای تصویر-متن و پذیرش برش‌آپ. تکنیک‌ها، از سوی دیگر به دلیل زیر سؤال بردن مفهوم ادبیات . او نشان می‌دهد که چگونه دستگاه‌های فنی نوشتار و تصویر، ادبیات را به‌عنوان یک کنش ارتباطی مجدداً نشان می‌دهند، و در متون برینکمن، با استفاده از یک مدل خواندن که از نظریه‌های متن پسا ساختاری و نشانه‌شناختی استفاده می‌کند، راهبردهایی را برای تولید معنا نشان می‌دهد. او شعر برینکمن را به مثابه یک صحنه، به مثابه تداخل موقعیت‌ها با توجه به یک شیء غیرممکن می‌خواند. او نوشته‌های روایی و زندگی‌نامه‌ای را تحت دیالکتیک اصالت و اجبار مخاطب قرار دادن خواننده را مخاطب ناممکن ادبیات می‌داند.

Die Texte Rolf Dieter Brinkmanns stellen den wissenschaftlichen Zugang zur Literatur vor besondere Herausforderungen: zum einen wegen der formalen Auffälligkeiten wie dem neu entwickelten Typus des Flächengedichts, den Bild-Text-Montagen und der Übernahme von Cut-Up-Techniken, zum anderen wegen der Infragestellung des Literaturbegriffs an sich.

Thomas Bauer stellt die Figuren der Selbstbezüglichkeit von Schrift in den Mittelpunkt seiner Lektüre und analysiert den literarischen Text als Schrift und mediales Objekt. Er zeigt, wie die technischen Apparate der Schrift und des Bildes die Literatur als kommunikativen Akt neu situieren, und weist in Brinkmanns Texten mittels eines Lektüremodells, das auf poststrukturalistische und semiotische Texttheorien zurückgreift, Strategien der Bedeutungserzeugung nach. Dabei liest er Brinkmanns Lyrik als Szene, als Wechselspiel von Positionen in Hinblick auf ein unmögliches Objekt. Die erzählenden und autobiografischen Schriften betrachtet er unter der Dialektik von Authentizität und dem Zwang, den Leser als unmöglichen Adressaten von Literatur anzusprechen.