Saving the Neighborhood: Racially Restrictive Covenants, Law, and Social Norms

نجات محله داستان پر جنجال و مناقشه‌برانگیز ظهور و سقوط پیمان‌های محدودکننده نژادی در آمریکا را روایت می‌کند، و بینش نادری را در مورد روش‌هایی که هنجارهای قانونی و اجتماعی یکدیگر را تقویت می‌کنند، ارائه می‌دهد. کارآمدی در تدوین و تداوم عدم تحمل.

اوایل دهه 1900 شاهد مهاجرت بی سابقه آمریکایی های آفریقایی تبار بود که مناطق روستایی جنوب را به دنبال کار بهتر و شهروندی برابر ترک کردند. در واکنش، بسیاری از جوامع سفیدپوست قراردادهای مالکیتی را تنظیم کردند - میثاق هایی - که برای محدود کردن مالکیت و اقامت بر اساس نژاد طراحی شده بودند. میثاق های محدودکننده به سرعت به ضامن قانونی قدرتمند جداسازی تبدیل شدند، اقتدار آنها تنها در سال 1948 با چالش جدی مواجه شد، زمانی که دادگاه عالی آنها را از نظر قانونی در شلی علیه کریمر غیرقابل اجرا اعلام کرد. اگرچه این حکم برای دادگاه ها شوکه کننده بود. برای چندین دهه به پیمان ها پایبند بود، نتوانست به نفوذ آنها پایان دهد. در این مطالعه دقیق، ریچارد بروکس و کارول رز توضیح دادند که چرا. بیشترین کاربرد آنها در اطمینان دادن به ساکنان سفیدپوست بود که هدف مشترکی دارند و در عین حال هشداری را برای شرکت کنندگان در اقلیت می فرستادند: دور نمانید. نویسندگان کشف می‌کنند که جوامع شهری و حومه‌ای که از ترس اختلاط قومیتی یا حتی «انعام دادن» می‌ترسند، بازی منصفانه‌ای برای طبقه جدیدی از کارآفرینانی است که ترس‌هایشان را برآورده می‌کنند و در عین حال پیام رمزگذاری شده در پیمان‌ها را تشدید می‌کنند: اینکه ساکنان سیاه‌پوست ارزش‌های دارایی سفیدپوستان را تهدید می‌کنند. میثاق‌های نژادی قانونی بیان و هاله‌ای از مشروعیت را به خواست بسیاری از محله‌های سفیدپوست برای حذف اقلیت‌ها می‌بخشد. متأسفانه برای روابط نژادی آمریکا، میراث آنها هنوز باقی است.

Saving the Neighborhood tells the charged, still controversial story of the rise and fall of racially restrictive covenants in America, and offers rare insight into the ways legal and social norms reinforce one another, acting with pernicious efficacy to codify and perpetuate intolerance.

The early 1900s saw an unprecedented migration of African Americans leaving the rural South in search of better work and equal citizenship. In reaction, many white communities instituted property agreements—covenants—designed to limit ownership and residency according to race. Restrictive covenants quickly became a powerful legal guarantor of segregation, their authority facing serious challenge only in 1948, when the Supreme Court declared them legally unenforceable in Shelley v. Kraemer. Although the ruling was a shock to courts that had upheld covenants for decades, it failed to end their influence. In this incisive study, Richard Brooks and Carol Rose unpack why.

At root, covenants were social signals. Their greatest use lay in reassuring the white residents that they shared the same goal, while sending a warning to would-be minority entrants: keep out. The authors uncover how loosely knit urban and suburban communities, fearing ethnic mixing or even “tipping,” were fair game to a new class of entrepreneurs who catered to their fears while exacerbating the message encoded in covenants: that black residents threatened white property values. Legal racial covenants expressed and bestowed an aura of legitimacy upon the wish of many white neighborhoods to exclude minorities. Sadly for American race relations, their legacy still lingers.