Revolution and Non-Violence in Tolstoy, Gandhi, and Mandela

خطرات خشونت سیاسی و احتمال عدم خشونت موضوع اصلی سه زندگی بود که قرن بیستم را تغییر داد: لئو تولستوی، نویسنده و اشراف زاده که علیه طبقه خود مخالفت کرد، مهنداس گاندی که با تولستوی مکاتبه کرد و او را به عنوان یکی از اعضای خانواده در نظر گرفت. مهم‌ترین شخص آن زمان، و نلسون ماندلا، زندانی و دولتمرد، که جنگ و صلح را در جزیره روبن می‌خواند و با وجود رهبری کارزار خرابکاری، خود را جانشین گاندی می‌دانست. تولستوی، گاندی و ماندلا تلاش کردند جوامعی دگرگون شده ایجاد کنند تا جایگزین اشکال در حال مرگ مستعمره و امپراتوری شوند. آن‌ها نابرابری‌های روسیه، هند و آفریقای جنوبی را غیرقابل تحمل می‌دانستند، اما خردمندی در دست گرفتن قدرت دولت، ایجاد انواع جدیدی از سازمان‌دهی سیاسی و تخیل برای جایگزینی وعده‌های قدیمی انقلاب را زیر سؤال می‌بردند. دیدگاه‌های آن‌ها، همراه با شیوه‌های رهبری دیگران، از اصرار بر کار با دستان خود و اصلاح خود فردی تا پذیرش مرگ، ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. در سه قاره، در یک قرن بسیج توده‌ای و درگیری، آنها گونه‌های ناسیونالیسم عاری از تضاد را ترویج کردند و آماده مشارکت در صلح عمومی بودند. با نگاهی به تولستوی، گاندی، و ماندلا به ترتیب، با در نظر گرفتن نامه‌ها و مکالمات آنها و همچنین نهادهایی که ایجاد کرده‌اند یا برانداز کرده‌اند، و در مرکز قرار دادن رفتار آنها با فانتزی اولیه خشونت سیاسی، یک سنت رادیکال حیاتی را آشکار می‌کند. خارج از مقوله های مرسوم تاریخ و سیاست قرن بیستم است.

The dangers of political violence and the possibilities of non-violence were the central themes of three lives which changed the twentieth century—Leo Tolstoy, writer and aristocrat who turned against his class, Mohandas Gandhi who corresponded with Tolstoy and considered him the most important person of the time, and Nelson Mandela, prisoner and statesman, who read War and Peace on Robben Island and who, despite having led a campaign of sabotage, saw himself as a successor to Gandhi. Tolstoy, Gandhi, and Mandela tried to create transformed societies to replace the dying forms of colony and empire. They found the inequalities of Russia, India, and South Africa intolerable yet they questioned the wisdom of seizing the power of the state, creating new kinds of political organisation and imagination to replace the old promises of revolution. Their views, along with their ways of leading others, are closely connected, from their insistence on working with their own hands and reforming their individual selves to their acceptance of death. On three continents, in a century of mass mobilization and conflict, they promoted strains of nationalism devoid of antagonism, prepared to take part in a general peace. Looking at Tolstoy, Gandhi, and Mandela in sequence, taking into account their letters and conversations as well as the institutions they created or subverted, placing at the centre their treatment of the primal fantasy of political violence, this volume reveals a vital radical tradition which stands outside the conventional categories of twentieth-century history and politics.