Rethinking Sincerity and Authenticity: The Ethics of Theatricality in Kant, Kierkegaard, and Levinas

\"این مهمتر از همه: این که خودت درست باشد" یک ایده آل - یا تظاهر - است که به همان اندازه به هملت تعلق دارد که به قلمروهای سیاست و رسانه های اجتماعی امروزی که به دقت طراحی شده اند. اما اگر «خود واقعی» ما «بهترین» ما نباشد چه؟ پرتره های انتخاب شده اینستاگرام از اصالت اغلب خیانت به پارادوکس خود اجرایی ما است: اخلاص ما را ملزم می کند که همانی باشیم که واقعا هستیم، اما اخلاق بهتر است.

با تکیه بر نوشته های امانوئل کانت، سورن کیرکگارد، و امانوئل لویناس، هاوارد پیکت دفاع واضحی از "نفاق فضیلت‌آمیز" ارائه می‌دهد. فتیش ما برای شفاف‌سازی به ما اجازه می‌دهد فراموش کنیم که خود ممکن است شایسته بیان نباشد، و ممکن است در عمل بیان به‌طور غیراخلاقی خودشیفته شویم. این متفکران بزرگ با هوشیاری نسبت به این دوگانگی، از روش‌های ناسازگار وجودی حمایت می‌کنند. بازاندیشی در صداقت و اصالت یک ارزیابی جدید جذاب نه تنها از اخلاق نمایشی، بلکه از نمایشی بودن اخلاق ارائه می دهد، با این ادعا که دنبال کردن خود ایده آل خود مستلزم اجرای رابطه ای و کنایه آمیز از هویت است که فراتر از موارد ناب است. مفهوم فردگرایی بیانی.

"This above all: To thine own self be true," is an ideal―or pretense―belonging as much to Hamlet as to the carefully choreographed realms of today’s politics and social media. But what if our "true" selves aren’t our "best" selves? Instagram’s curated portraits of authenticity often betray the paradox of our performative selves: sincerity obliges us to be who we actually are, yet ethics would have us be better.

Drawing on the writings of Immanuel Kant, Søren Kierkegaard, and Emmanuel Levinas, Howard Pickett presents a vivid defense of "virtuous hypocrisy." Our fetish for transparency tends to allow us to forget that the self may not be worthy of expression, and may become unethically narcissistic in the act of expression. Alert to this ambivalence, these great thinkers advocate incongruent ways of being. Rethinking Sincerity and Authenticity offers an engaging new appraisal not only of the ethics of theatricality but of the theatricality of ethics, contending that pursuit of one’s ideal self entails a relational and ironic performance of identity that lies beyond the pure notion of expressive individualism.