Rethinking Language, Mind, and Meaning

در این کتاب، اسکات سومز استدلال می‌کند که انقلاب در مطالعه زبان و ذهن که از اواخر قرن نوزدهم به وقوع پیوسته است، باید مورد بازاندیشی قرار گیرد. بینش اصلی در سنت حاکم این است که گزاره ها بازنمایی هستند. دانستن معنای یک جمله یا محتوای یک باور مستلزم دانستن این است که کدام چیزها را به چه شکلی نشان می دهد، و بنابراین دانستن اینکه جهان باید چگونه باشد اگر بخواهیم با نحوه نمایش جمله یا باور آن مطابقت داشته باشد. اینها شرایط صدق جمله یا اعتقاد هستند. اما معانی و مضامین بازنمایی شرط صدق نیستند و گزاره‌ها بیش از محتوای بازنمایی هستند. علاوه بر تحمیل شرایطی که جهان باید آن را برآورده کند، اگر بخواهد صادق باشد، ممکن است یک گزاره نیز شرایطی را بر ذهن هایی که آن را سرگرم می کنند، تحمیل کند. مطالعه ذهن و زبان بدون مفهومی از گزاره‌ها که به آنها اجازه می‌دهد محتوایی از هر دو نوع را داشته باشند، نمی‌تواند بیشتر پیشرفت کند. سومز آن را فراهم می‌کند.

او این کار را با این استدلال انجام می‌دهد که گزاره‌ها کنش‌ها یا عملیات‌های شناختی صرفاً بازنمایی‌کننده‌ای هستند که جهان را به‌عنوان شیوه‌ای معین نشان می‌دهند، در حالی که نیازمند ذهن‌هایی هستند که آن‌ها را برای ارضای شرایط شناختی خاصی انجام می‌دهند. از آنجا که آنها این دو نوع محتوا را دارند - یکی رو به جهان و دیگری رو به ذهن - جفت گزاره ها می توانند از نظر بازنمایی یکسان باشند اما از نظر شناختی متمایز باشند. Soames با استفاده از این پیشرفت، راه حل های جدیدی را برای چندین مشکل پیچیده در فلسفه زبان و ذهن ارائه می دهد.

In this book, Scott Soames argues that the revolution in the study of language and mind that has taken place since the late nineteenth century must be rethought. The central insight in the reigning tradition is that propositions are representational. To know the meaning of a sentence or the content of a belief requires knowing which things it represents as being which ways, and therefore knowing what the world must be like if it is to conform to how the sentence or belief represents it. These are truth conditions of the sentence or belief. But meanings and representational contents are not truth conditions, and there is more to propositions than representational content. In addition to imposing conditions the world must satisfy if it is to be true, a proposition may also impose conditions on minds that entertain it. The study of mind and language cannot advance further without a conception of propositions that allows them to have contents of both of these sorts. Soames provides it.

He does so by arguing that propositions are repeatable, purely representational cognitive acts or operations that represent the world as being a certain way, while requiring minds that perform them to satisfy certain cognitive conditions. Because they have these two types of content—one facing the world and one facing the mind—pairs of propositions can be representationally identical but cognitively distinct. Using this breakthrough, Soames offers new solutions to several of the most perplexing problems in the philosophy of language and mind.