Renal Glomerular Diseases

علت نارسایی کلیه در مرحله پایانی در یک سوم بیمارانی که با همودیالیز منظم یا پیوند کلیه درمان می‌شوند، انواع بیماری‌های گلومرولی است. اختلالات گلومرولی کمتر جدی شایع تر است و اغلب باعث ایجاد نگرانی نامناسب برای بیماران و گاهی اوقات برای پزشکان آنها می شود. ویژگی‌های بالینی مشابهی را می‌توان توسط ضایعات پاتولوژیک از موارد بی‌اهمیت تا تهدیدکننده زندگی ایجاد کرد و بیوپسی کلیه اغلب برای ایجاد تشخیص ضروری است. با این حال، استفاده گسترده از آن در طول 20 سال گذشته باعث شده است که همبستگی های بالینی آسیب شناسی ایجاد شود و تاریخ طبیعی بسیاری از "گلومرولوپاتی ها" ایجاد شود، اگرچه مناطق زیادی از عدم قطعیت باقی مانده است. بر خلاف اقدامات علامتی، مانند مدیریت اورمی یا سندرم نفروتک، استفاده از درمان برای جلوگیری از پیشرفت ضایعه گلومرولی خود بحث برانگیز است و بر اساس شواهد حکایتی به جای کارآزمایی های کنترل شده است. آگاهی از آسیب شناسی کلیه حداقل شرایطی را که در آنها درمان سرکوب کننده سیستم ایمنی مناسب است از مواردی که خوش خیم یا خود محدود شونده هستند متمایز می کند. در این کتاب مدیریت علامتی سندروم‌های بالینی به تفصیل بیان شده است، اما طبقه‌بندی کاملاً بر اساس ظاهر بافت‌شناسی کلیه است. ارتباط میکروسکوپ ایمونوفلورسانس، بررسی مقطع فوق نازک و کپی میکرو الکترونی با درک ما از پاتوژنز، و همچنین استفاده از این تکنیک ها برای تشخیص مورفولوژیکی شرح داده شده است.

The cause of end-stage renal failure in one-third of patients treated by regular haemodialysis or kidney transplantation is some variety of glomerular disease. Less serious glomerular dis­ orders are more common and often cause inappropriate conster­ nation to the patients and, sometimes, to their doctors. Similar clinical features can be produced by pathological lesions ranging from the trivial to the life-threatening, and renal biopsy is often necessary to establish the diagnosis. However, its widespread use during the past 20 years has enabled clinicopathological correlations to be made and the natural history of many 'glomerulopathies' to be established, though large areas of uncer­ tainty remain. In contrast to symptomatic measures, such as the management of uraemia or the nephrottc syndrome, the use of treatment in arresting the progress of the glomerular lesion itself is controver­ sial and is based on anecdotal evidence rather than controlled trials. Knowledge of the renal pathology will, at least, enable conditions in which immunosuppressive therapy is appropriate to be distinguished from those which are benign or self-limiting. In this book symptomatic management of the clinical syn­ dromes is detailed, but classification is firmly based on renal histological appearances. The relevance of immunofluorescent microscopy, ultrathin section examination and electron micros­ copy to our understanding of pathogenesis is described, as well as the uses of these techniques for morphological discrimination.