Reading Godot

منتظر گودوت به عنوان بزرگترین نمایشنامه قرن بیستم تحسین شده است. این همچنین گریزان ترین است: دو دوست مادام العمر آواز می خوانند ، می رقصند ، می خندند ، گریه می کنند و سرنوشت آنها را در جاده ای که از آنجا فرود می آید زیر سوال می برند و به جایی نمی روند. در کل ، آنها قصد خود را تکرار می کنند ، \"اما این به ناچار با جهت دنبال می شود (آنها حرکت نمی کنند.\" این ساختار شاعرانه بکت از وضعیت انسانی است.

لوئیس گوردون ، نویسنده جهان ساموئل بکت ، یک مقدمه ای جذاب و روشن کننده برای کارهای عالی بکت برای خوانندگان عمومی ، دانش آموزان و متخصصان نوشته است. از لحاظ انتقادی و پیشرفته و تاریخی ، به صحنه بازی به صحنه نزدیک می شود و متن را از نظر زبانی ، فلسفی ، انتقادی و بیوگرافی کاوش می کند. گوردون استدلال می کند که این نمایشنامه بیشتر از جستجوی ذهن منطقی برای تعریف خود و دنیوی است. این همچنین بینش بکت را در مورد طبیعت انسانی ، به زندگی عاطفی که اغلب به عقلانیت حمله می کند ، دراماتیک می کند و فرد را آزاد می کند ، قربانی می کند یا فلج می کند. گوردون نشان می دهد که بکت بشریت را در تضاد با نیروهای مرموز در داخل و خارج از خود به تصویر می کشد ، که او یک هنرمند پریشانی روانی است که از نسبیت گرایی متولد شده است.

Waiting for Godot has been acclaimed as the greatest play of the twentieth century. It is also the most elusive: two lifelong friends sing, dance, laugh, weep, and question their fate on a road that descends from and goes nowhere. Throughout, they repeat their intention “Let’s go,” but this is inevitably followed by the direction “(They do not move.).” This is Beckett’s poetic construct of the human condition.

Lois Gordon, author of The World of Samuel Beckett, has written a fascinating and illuminating introduction to Beckett’s great work for general readers, students, and specialists. Critically sophisticated and historically informed, it approaches the play scene by scene, exploring the text linguistically, philosophically, critically, and biographically. Gordon argues that the play portrays more than the rational mind’s search for self and worldly definition. It also dramatizes Beckett’s insights into human nature, into the emotional life that frequently invades rationality and liberates, victimizes, or paralyzes the individual. Gordon shows that Beckett portrays humanity in conflict with mysterious forces both within and outside the self, that he is an artist of the psychic distress born of relativism.