Qualitätsbewertung optischer Bilder

این تک نگاری برخی از تحقیقات اخیر نویسنده و همکارانش در مورد نظریه ارزیابی تصاویر نوری را گزارش می دهد. این بر اساس سه سخنرانی در ژوئن 1958 در مؤسسه فیزیک Technische Hochschule، براونشوایگ، به دعوت پروفسور G. Cario و با حمایت شورای بریتانیا است. تا همین اواخر، تکنیک طراحی نوری تقریباً به طور کامل مبتنی بر ردیابی مثلثاتی پرتوها بود که با ساخت و آزمایش بعدی مدل‌های تجربی تکمیل شد. از نتایج چنین ردیابی پرتویی می توان ایده نسبتا خوبی از عملکرد عکاسی یک سیستم به دست آورد، اما نمی توان با اطمینان پیش بینی کرد که کدام یک از دو سیستم عکاسی با کیفیت بالا در عمل عملکرد بهتری دارند. در واقع، به نظر می رسد که عملکرد واقعی یک سیستم با شدت بالا و با کیفیت بالا، حتی در مواردی که انحرافات موج به بزرگی چندین طول موج می رسد، عمدتاً توسط ساختار هسته روشن تصاویر به اصطلاح نقطه ای تعیین می شود. در قسمت های مختلف فیلد تصویر این ساختار به شدت تحت تأثیر پراش نوری است. علاوه بر این، روش ردیابی پرتو روشی عملی برای در نظر گرفتن کمی تأثیر تاری عکاسی و به اصطلاح نویز امولسیونی ارائه نمی دهد. اخیراً راهی برای برون رفت از این مشکلات پیدا شده است. این شامل پذیرش اصطلاحات و روش های نظریه فوریه در زمینه اپتیک است که قبلاً در فناوری ارتباطات بسیار مثمر ثمر بوده است.

Vorliegende Monographie berichtet über einige neuere Untersuchun­ gen des Verfassers und seiner Mitarbeiter über die Bewertungstheorie optischer Bilder. Es gründet sich auf drei Vorlesungen, die im Juni 1958 im physikalischen Institut der Technischen Hochschule, Braunschweig, auf Einladung von Professor G. Cario und mit Förderung durch den British Council gehalten wurden. Bis vor kurzem war die Technik optischer Entwürfe nahezu völlig auf die trigonometrische Verfolgung von Strahlen begründet, ergänzt durch die Konstruktion und nachfolgende Prüfung von Versuchs­ modellen. Durch die Ergebnisse solcher Strahlenverfolgung konnte man eine ziemlich gute Vorstellung der photographischen Leistung eines Systems geVlinnen, aber es war nicht möglich, mit auch nur einiger Gewißheit vorauszusagen, welches von zwei hochwertigen photographi­ schen Systemen sich in der Praxis besser verhalten werde. Es scheint nämlich, daß die tatsächliche Leistung eines lichtstarken, hochwertigen Systems selbst in Fällen, in denen die Wellenaberrationen den Betrag von mehreren Wellenlängen erreichen, vorwiegend durch die Struktur des hellen Kernes der sogenannten Punktbilder in verschiedenen Teilen des Abbildungsfeldes bestimmt wird. Diese Struktur ist durch die optische Beugung stark beeinflußt. Weiterhin liefert das Verfahren der Strahlenverfolgung keine praktische Möglichkeit, den Einfluß der photo­ graphischen Verwaschung und des sogenannten Emulsionsgeräusches quantitativ in Betracht zu ziehen. Ein Ausweg aus diesen Schwierigkeiten ist vor kurzem gefunden worden. Er besteht darin, auf das optische Gebiet jene Begriffe und Methoden der Fouriertheorie zu übernehmen, welche sich in der N ach­ richtentechnik schon so fruchtbar erwiesen haben.