Prolegomena to a Critical Grammar

این کتاب اولین نسخه انگلیسی Prolegomena zu einer kritischen Grammatik است که توسط جولیوس اسپرینگر، وین، 1935، به عنوان جلد 10 از سری Schriften zur wissenschaftlichen Weltauffassung در حلقه وین منتشر شده است. اظهارات مقدماتی ویراستار و نویسنده به طور کلی تأثیر ویتگنشتاین را تأیید می کند. با این حال، از نظر هدف و رویکرد، کار با فلسفه دستور زبان ویتگنشتاین (1969) متفاوت است. این در واقع بر اساس مطالبی است که به سال 1932 باز می گردد، که شاختر باید برخی از آنها را می دانست. از سوی دیگر، Prolegomena حاضر نه تنها اصول کلی و فلسفی را توضیح می‌دهد که باید از آنها پیروی کرد، بلکه در پرتو این دستاوردها، کل محدوده دستور زبان مرسوم را پوشش می‌دهد و نشان می‌دهد که کجا غیرانتقادی است. این که آیا ویتگنشتاین به نوبه خود از آثار شاختر اطلاع داشت یا نه هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. موضوع شاختر دستور زبان جهانی است. همانطور که طبیعی است، نمونه‌های نسخه اصلی عمدتاً از دستور زبان آلمانی، با گشت‌وگذارهای کوچک گاه به گاه به زبان‌های دیگر استخراج شده‌اند. برای خوانندگان انگلیسی، آنچه مهم است مشکلات کلی دستور زبان است: هیچ فایده ای ندارد که آنها را با ویژگی های زبانی آلمانی مرتبط کنیم، چه رسد به تنوع محلی آن. کسی که می تواند آلمانی را در آن سطح درک کند، ممکن است اصل را نیز بخواند. بنابراین ترجمه دو گونه است: متن به طور کلی به انگلیسی ارائه شده است، و تا آنجایی که می توان این کار را انجام داد، با تصاویری از دستور زبان انگلیسی، که به گونه ای انتخاب شده اند که انواع مشابه را نشان دهد، جایگزین شده است. مشکل مانند نسخه اصلی.

This book is the first English version of Prolegomena zu einer kritischen Grammatik, published by Julius Springer, Vienna, 1935, as Volume 10 of the Vienna Circle's series Schriften zur wissenschaftlichen Weltauffassung. The prefatory remarks of both editor and author acknowledge the influence ofWittgenstein in a general way. However, in aim and approach, the work differs from Wittgenstein's Philosophische Grammatik (l969). This is indeed based on material going back to 1932, some of which Schachter must have known. On the other hand, the present Prolegomena not only explains the general, philosophical principles to be followed, but in the light of these proceeds to cover the entire range of conventional grammar, showing where that is uncritical. Whether Wittgenstein in his turn knew of Schachter's work has never been explored. Schachter's object is universal grammar. As is natural, the examples in the original are largely drawn from German grammar, with occasional minor excursions into other languages. For English readers, what matters are the general problems of grammar: there is no point in tying these to the linguistic peculiarities of German, let alone a local variety of it. One who can grasp German at that level might as well read the original. The translation is therefore twofold: the text as a whole has been rendered into English, and the entire apparatus of examples has been replaced, as far as this can be done, by illustrations from English grammar, chosen so as to bring out the same kinds of problem as in the original.