Progressive Inequality: Rich and Poor in New York, 1890-1920

عصر مترقی به‌عنوان یک رویداد لرزه‌انگیز در تاریخ آمریکا توصیف شده است - لغزش اصلاحات که افراط‌های سرمایه‌داری را مهار کرد و شکاف بین غنی و فقیر را کاهش داد. نابرابری پیشرونده بر اساس این اجماع عمومی کاهش می یابد و نشان می دهد که چگونه رشد نابرابری درآمدی قبل از سقوط بازار سهام در سال 1929 به تشدید طبقه ادامه داد. تقسیمات همانطور که دیوید هویسن روشن می‌کند، تلاش‌های مترقی برای کاهش بی‌عدالتی اقتصادی اغلب تأثیری بر تقویت خصومت طبقاتی داشت و آن را بیشتر، نه کمتر، حاد می‌کرد.

هیسن داستان‌های دراماتیک نیویورکی‌های ثروتمند و فقیر را در هم می‌آمیخت. در قرن بیستم، آشکار شد که چگونه ابتکارات در امور خیریه، مبارزات کارگری، و اصلاحات مسکن در برابر تفاوت‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی قرار می‌گیرد. این اقدامات بین طبقاتی سه شکل اصلی داشت: تجویز، که در آن ثروتمندان تلاش می‌کردند رفتار فقرا را دیکته کنند. همکاری، که در آن منافع متقابل باعث همکاری حسن نیت می شود. و درگیری، که در آن منافع به شدت متفاوت باعث تشدید خشونت طبقاتی شد. در مواردی که اصلاحات نتیجه معکوس داشت، مجموعه ای از تعصبات طبقاتی را که امروزه در آمریکا رایج است، تقویت کرد، به ویژه این تصور که ثروت از شایستگی فردی و فقر ناشی از عدم ابتکار است.

یک سهم عمده در تاریخ سرمایه داری آمریکایی، نابرابری مترقی پویایی انتزاعی روابط طبقاتی را با بازیابی رویارویی های زیسته بین غنی و فقیر - به عنوان متحدان، دشمنان، ملموس می کند. ، یا موضوعاتی برای تلقین -- و دریچه نادری را به روی بحث های اقتصادی و اجتماعی در زمان خود می گشاید.

The Progressive Era has been depicted as a seismic event in American history--a landslide of reform that curbed capitalist excesses and reduced the gulf between rich and poor. Progressive Inequality cuts against the grain of this popular consensus, demonstrating how income inequality's growth prior to the stock market crash of 1929 continued to aggravate class divisions. As David Huyssen makes clear, Progressive attempts to alleviate economic injustice often had the effect of entrenching class animosity, making it more, not less, acute.

Huyssen interweaves dramatic stories of wealthy and poor New Yorkers at the turn of the twentieth century, uncovering how initiatives in charity, labor struggles, and housing reform chafed against social, economic, and cultural differences. These cross-class actions took three main forms: prescription, in which the rich attempted to dictate the behavior of the poor; cooperation, in which mutual interest engendered good-faith collaboration; and conflict, in which sharply diverging interests produced escalating class violence. In cases where reform backfired, it reinforced a set of class biases that remain prevalent in America today, especially the notion that wealth derives from individual merit and poverty from lack of initiative.

A major contribution to the history of American capitalism, Progressive Inequality makes tangible the abstract dynamics of class relations by recovering the lived encounters between rich and poor--as allies, adversaries, or subjects to inculcate--and opens a rare window onto economic and social debates in our own time.