Programming the Absolute: Nineteenth-Century German Music and the Hermeneutics of the Moment

برنامه نویسی مطلق تقابل بدنام بین موسیقی مطلق و برنامه را به عنوان یک دیالکتیک واقعی مورد بحث قرار می دهد که در قلب موسیقی آلمانی قرن نوزدهم قرار دارد. با شروع بتهوون، برتولد هوکنر مشکل زیبایی‌شناختی معنای موسیقی را در آثار شومان، واگنر، لیست، مالر و شوئنبرگ دنبال می‌کند که پیام‌های خصوصی و مشکلات عمومی آنها نماد میراث فرهنگی این مجموعه غنی است.


پس از اینکه رمانتیسم موسیقی را به عنوان زبانی «فراتر» ارتقا داد، این امر ناگفتنی باعث گسترش بی‌سابقه تحلیل و نقد موسیقی شد. هوکنر با اقتباس از آدورنو، ایده "هرمنوتیک یک لحظه" را توسعه می دهد، که معتقد است معنای موسیقایی فقط به صورت لحظه ای متبلور می شود - در یک قطعه خاص، یک پیشرفت، حتی یک نت. و چنین لحظاتی می توانند به اندازه یک خاطره شخصی زودگذر یا به اندازه کل موسیقی آلمانی دلالت داشته باشند.


اگرچه موسیقی مطلق با ماتریسی از ارزش ها ظهور کرد - یکپارچگی موضوع، زیبایی شناسی. هوکنر معتقد است که استقلال هنر، و ارزش ذاتی فرهنگ بالا - که امروزه در موسیقی شناسی به شدت مورد مناقشه قرار گرفته اند، این است که ما نباید ایده آل موسیقی را که به ارائه لحظاتی از تعالی و رهایی ادامه می دهد، کاملاً کنار بگذاریم.


تلاش هوکنر برای «موسیقی‌شناسی مقاله‌ای» که مشتاقانه و هنرمندانه نوشته شده است، هوشی اصیل را نشان می‌دهد که مایل به پذیرش خطرات تفسیری است. این یک کمک تحریک‌آمیز به دانش ما در مورد برخی از مهم‌ترین موسیقی‌های اروپا است - و به بحث‌های معاصر درباره نحوه درک و تجربه موسیقی.

Programming the Absolute discusses the notorious opposition between absolute and program music as a true dialectic that lies at the heart of nineteenth-century German music. Beginning with Beethoven, Berthold Hoeckner traces the aesthetic problem of musical meaning in works by Schumann, Wagner, Liszt, Mahler, and Schoenberg, whose private messages and public predicaments are emblematic for the cultural legacy of this rich repertory.


After Romanticism had elevated music as a language "beyond" language, the ineffable spurred an unprecedented proliferation of musical analysis and criticism. Taking his cue from Adorno, Hoeckner develops the idea of a "hermeneutics of a moment," which holds that musical meaning crystallizes only momentarily--in a particular passage, a progression, even a single note. And such moments can signify as little as a fleeting personal memory or as much as the whole of German music.


Although absolute music emerged with a matrix of values--the integrity of the subject, the aesthetic autonomy of art, and the intrinsic worth of high culture--that are highly contested in musicology today, Hoeckner argues that we should not completely discard the ideal of a music that continues to offer moments of transcendence and liberation.


Passionately and artfully written, Hoeckner's quest for an "essayistic musicology" displays an original intelligence willing to take interpretive risks. It is a provocative contribution to our knowledge about some of Europe's most important music--and to contemporary controversies over how music should be understood and experienced.