Primate Brain Evolution: Methods and Concepts

با توجه به انفجار داده‌های عصب‌بیولوژیکی و دیرینه‌شناسی در دهه گذشته و تحلیل‌های پیچیده‌تر آن‌ها، ترکیب‌های بین‌رشته‌ای بین این دو رشته گسترده برای بسیاری از دانشمندان مختلف ارزش و علاقه دارد. مقالات جمع‌آوری‌شده این جلد برای دانش‌آموزان تکامل نخستی‌ها و انسان‌ها، دانشمندان علوم اعصاب، علوم زیست‌شناسی اجتماعی و سایر رفتارشناسانی که به دنبال درک بهتر زیرلایه‌های نخستی‌ها، از جمله انسان، رفتار هستند، جذاب خواهد بود. هر گونه از پستانداران زنده نشان دهنده یک نقطه پایانی در تکامل است، اما عصب شناسان مقایسه ای می توانند توالی های تکاملی تقریبی را با تجزیه و تحلیل دقیق سری های نماینده تولید کنند. از آنجایی که بافت عصبی فسیل نمی شود، فقط می توان از مقایسه ساختارها و عملکردها در میان پستانداران موجود برای بررسی جزئیات دقیق تکامل سینه پستان استفاده کرد. دیرین‌نورولوژیست‌ها، که به‌طور مستقیم فسیل‌ها را از طریق اندوکست‌ها یا ظرفیت‌های جمجمه‌ای جمجمه‌های فسیلی بررسی می‌کنند، می‌توانند به بهترین وجه اطلاعاتی را در مورد جزئیات ناخالص، مانند تغییرات در اندازه مغز یا الگوهای گودی، ارائه دهند و تعیین کنند که چه زمانی رخ داده‌اند. انسان‌شناسان فیزیکی و دیرینه‌شناسان به‌طور سنتی بیشتر بر دیرینه‌عصب‌شناسی تکیه می‌کنند، در حالی که دانشمندان علوم اعصاب و روان‌شناسان بیشتر بر عصب‌شناسی مقایسه‌ای تکیه می‌کنند. این تقسیم‌بندی برای پیشرفت این زمینه‌ها و پایه‌های مفهومی تکامل مغز نخستی‌ها مضر بوده است. هر دو روش مهم هستند و سنتز مطلوب است. برای این منظور، دو سمپوزیوم در سال 1980 برگزار شد - یکی در نشست انجمن آمریکایی انسان شناسان فیزیکی در آبشار نیاگارا، ایالات متحده آمریکا، و یکی در نشست پیش از کنگره انجمن بین المللی نخستی شناسی در تورینو، ایتالیا.

Given the past decade's explosion of neurobiological and paleontologi­ cal data and their increasingly sophisticated analyses, interdisciplinary syntheses between these two broad disciplines are of value and interest to many different scientists. The collected papers of this volume will appeal to students of primate and hominid evolution, neuroscientists, sociobiolo­ gists, and other behaviorists who seek a better understanding of the substrates of primate, including human, behavior. Each species of living primates represents an endpoint in evolution, but comparative neurologists can produce approximate evolutionary se­ quences by careful analyses of representative series. Because nervous tissue does not fossilize, only a comparison of structures and functions among extant primates can be used to investigate the fine details of primate bra~n evolution. Paleoneurologists, who directly examine the fossil record via endocasts or cranial capacities of fossil skulls, can best provide information about gross details, such as changes in brain size or sulcal patterns, and determine when they occurred. Physical anthropologists and paleontologists have traditionally relied more on paleoneurology, whereas neuroscientists and psychologists have relied more on comparative neurology. This division has been a detriment to the advancement of these fields and to the conceptual bases of primate brain evolution. Both methods are important and a synthesis is desirable. To this end, two symposia were held in 1980--one at the meeting of the American Association of Physical Anthro­ pologists in Niagara Falls, U. S. A. , and one at the precongressional meeting of the International Primatological Society in Torino, Italy.