Preferences and Democracy: Villa Colombella Papers

من. تا حدود یک دوجین سال پیش، تحلیل اقتصادی رابطه بین ترجیحات سیاسی و مطالبات سیاسی موضوعی نسبتاً ساده و البته کسل کننده بود. رایج ترین فرض این بود که تنها ابزار سیاسی در دسترس شهروندان رای است. با توجه به این فرض، تحلیلگر می تواند نتیجه فرآیند رای گیری را به یکی از دو روش بیان کند. یکی از احتمالات این بود که مفروضات قهرمانانه لازم برای به دست آوردن قضیه رای دهندگان میانه را ایجاد کنیم، در این صورت، خواسته های سیاسی شهروندان صرفاً ترجیحات رای دهنده میانه است. جایگزین این بود که قضیه غیرممکن ارو را بسازیم، در این صورت حتی اگر ترجیحات فردی به خوبی مرتب شده باشند، هیچ تابع ترجیحی جمعی وجود ندارد. در هر یک از این رویکردها، نهادهایی مانند گروه های ذینفع، احزاب سیاسی، یا ساختارهای نمایندگی سیاسی هیچ نقشی در تحلیل نداشتند. کار محققان «شیکاگو» به‌ویژه جورج استیگلر، گری بکر و سام پلتزمن رویکرد متفاوتی داشت و بر اهمیت سازمان‌ها در ایجاد مطالبات سیاسی مؤثر تأکید کرد و تمرکز را از رأی‌گیری «فشار» فوق‌سیاسی توسط گروه‌های ذینفع تغییر داد. با این حال، در این مدل‌ها، رأی‌گیری به‌عنوان ابزار کنش سیاسی به سادگی ناپدید می‌شود و رابطه بین فشارهای گروه‌های ذینفع و فرآیندهای انتخاباتی هرگز روشن نشده است.

I. Until about a dozen years ago, the economic analysis of the relationship between political preferences and political demands was a rather straightforward, if dull, subject. The most common assumption was that the only political instrument available to citizens was the vote. Given this assumption, the analyst could express the outcome of the voting process in one of two ways. One possibility was to make the heroic assumptions necessary to obtain the median voter theorem, in which case, the political demands of the citizenry are simply the preferences of the median voter. The alternative was to make Arrow's Impossibility Theorem in which case even though individual preferences are well ordered, no collective preference function exists. On either of these approaches, institutions such as interest groups, political parties, or the structures ofpolitical representation played no role in the analysis. The work of "Chicago" scholars especially George Stigler, Gary Becker and Sam Peltzman took a different approach and emphasized the importanceoforganizationinmakingpoliticaldemandseffective, shifting thefocus from voting topolitical "pressure" byinterestgroups. However, in these models, voting as an instrument of political action simply disappears and the relationship between interest group pressures and electoral processes has never been clarified.