Pragmatics and Law: Practical and Theoretical Perspectives

این جلد قسمت دوم پروژه ای است که میزبان یک بحث بین رشته ای در مورد رابطه حقوق و زبان، رویه حقوقی و مکالمه معمولی، فلسفه حقوق و علوم زبان شناسی است. یک گروه بین‌المللی از نویسندگان، از علوم شناختی، فلسفه زبان و فلسفه حقوق، این سوال را مطرح می‌کنند که چگونه نظریه حقوقی و عمل‌شناسی می‌توانند یکدیگر را غنی کنند.
به‌ویژه، بخش اول به تجزیه و تحلیل این موضوع اختصاص دارد که چگونه عمل‌شناسی می‌تواند مسائل مربوط به آن را حل کند. به نظریه حقوقی: پراگماتیک در مورد مفهوم قانون و رابطه آن با اخلاق و به ویژه در مورد مناقشه ابدی بین پوزیتیویسم حقوقی و طبیعت گرایی حقوقی چه چیزی می تواند بیاموزد؟ عمل شناسی چه چیزی می تواند در مورد مفهوم قانون و/یا اختلافات حقوقی بیاموزد؟
بخش دوم بر قضاوت حقوقی متمرکز است: هدف آن ایجاد یک دستگاه عملگرایانه مناسب برای محاکمه حقوقی و/یا آزمایش دوره تصدی ابزارهای عمل شناسی سنتی است. در زمینه نویسندگان با سؤالاتی از قبیل: کدام ویژگی‌های عمل‌گرایانه جالب از قضاوت قانونی پدیدار می‌شوند؟ چه نظریه‌های عمل‌گرایانه برای توضیح اعمال قضاوت یا جنبه‌های خاص آن (مانند شهادت یا نیروی الزام‌آور سوابق قانونی) مناسب‌تر هستند؟ کدام مشکلات کاربردی و اجتماعی-زبانی با این عمل برجسته می شود؟

This volume is the second part of a project which hosts an interdisciplinary discussion about the relationship among law and language, legal practice and ordinary conversation, legal philosophy and the linguistics sciences. An international group of authors, from cognitive science, philosophy of language and philosophy of law question about how legal theory and pragmatics can enrich each other.
In particular, the first part is devoted to the analysis of how pragmatics can solve problems related to legal theory: What can pragmatics teach about the concept of law and its relationship with moral, and, in particular, about the eternal dispute between legal positivism and legal naturalism? What can pragmatics teach about the concept of law and/or legal disagreements?
The second part is focused on legal adjudication: it aims to construct a pragmatic apparatus appropriate to legal trial and/or to test the tenure of the traditional pragmatics tools in the field. The authors face questions such as: Which interesting pragmatic features emerge from legal adjudication? What pragmatic theories are better suited to account for the practice of judgment or its particular aspects (such as the testimony or the binding force of legal precedents)? Which pragmatic and socio-linguistic problems are highlighted by this practice?