Power and Peace: The Diplomacy of John Foster Dulles (Contributions to the Study of World)

شهرت جان فاستر دالس در میان مورخان دیپلماتیک سال‌هاست که در سطح پایینی قرار داشته است. این واقعیت که اکنون تازه شروع به نشان دادن نشانه‌های بهبودی کرده است، تعجب‌آور است، با توجه به اینکه شیوه‌ی عمل او، همراه با سبک عمومی که تا آنجایی را که فاش می‌کرد، پنهان می‌کرد، او را قادر ساخت تا احترام صدها مقام خارجی، از جمله مقامات رسمی را به دست آورد. اتحاد جماهیر شوروی لبه برش یک ذهن فوق‌العاده ظریف و پیچیده این امکان را برای او فراهم کرد که ایالات متحده را در هشت سال صلح و رفاه بی‌نظیر رهبری کند. با این وجود، استراتژی و تاکتیک های پشت چنین رکوردی مورد توجه قرار نگرفته است، به ویژه در دانشگاه، جایی که او هنوز در معرض درجات مختلفی از کاریکاتور است. از سال 1973 تاکنون هیچ مطالعه کاملی با دالس به عنوان وزیر امور خارجه انجام نشده است، حتی اگر جریان ثابتی از منابع جدید در طول این دوره در دسترس باشد.

Power and Peace اولین تحلیل از طرح عملیاتی دالس را در سراسر جهان ارائه می دهد. همچنین برای نوع پیوندی که بین موضوعات مختلف در نقاط مختلف جهان آشکار می شود، منحصر به فرد است. فراتر از این، بر اساس تحقیقات قابل توجه برای وسعت و همچنین عمق در زمینه های کلیدی، دالس را از آیزنهاور متمایز می کند، و نشان می دهد که بر خلاف عقل مرسوم، این اولی بود که به طور کلی در امور سیاستی رهبری می کرد. این نشان می دهد که دالس قادر به وزنه زدن در سمت عدم مداخله بود و از این رو شاهینی بیش از آیک نبود. همچنین اختلاف نظرهای مهمی را آشکار می کند که منشی را از رئیسش جدا می کند. پروفسور مارکس برخی از حیاتی ترین اپیزودها را در پرتوی کاملاً جدید ارائه می کند - برای مثال بحران Dien Bien Phu، اتحادیه اروپای غربی، مداخله در گواتمالا، و کار ضروری دالس به نمایندگی از آزادی اتریش، کاری که هنوز حتی دریافت نشده است. حداقل شناخت در نهایت، مارکس جنبه فکری وزیر را بررسی می‌کند، چیزی که بار دیگر نادیده گرفته شد، اما با این وجود ضروری است، زیرا دالس، یکی از سیاستمداران آمریکایی در کنار جان کوئینسی آدامز، یک متفکر بود. به طور خلاصه، مارکس این موضوع را بیان می کند که دالس به دور از شخصیت پردازی ذهنیت جنگ سرد، همانطور که اغلب بر اساس لفاظی هایش به تصویر کشیده می شود، در پشت صحنه بسیار انعطاف پذیر بود و تا آنجا که ممکن بود عملگرا بود. در زمان مک کارتیسم افسارگسیخته. او که در کنار آیزنهاور کار می کرد، اولین دوره تنش زدایی شوروی-آمریکایی را آغاز کرد: مارکس استدلال می کند که در این پرتو است که دالس به بهترین وجه درک می شود و همچنین شایسته یادآوری است.

John Foster Dulles' reputation among diplomatic historians has been at a low ebb for many years. The fact that it is only now beginning to show signs of recovery is surprising considering that his modus operandi, coupled with a public style that concealed as much as it revealed, enabled him to gain the respect of hundreds of overseas officials, including those of the USSR. The cutting edge of an extraordinarily subtle and complex mind made it possible for him to lead the United States through eight years of unparalleled peace and prosperity. Nevertheless, the strategy and tactics behind such a record have escaped notice, especially in academia, where he is still subject to varying degrees of caricature. Not since 1973 has any full-length study dealt in any comprehensive way with Dulles as secretary of state even though a steady stream of fresh source material has become available during the interim.

Power and Peace offers the first analysis of Dulles' operational plan across the board. It is also unique for the type of linkage that is uncovered between different issues in different parts of the world. Beyond this, on the basis of research notable for breadth as well as depth in key areas, it differentiates Dulles from Eisenhower, showing that, contrary to conventional wisdom, it was the former who generally took the lead on policy matters. It indicates that Dulles was capable of weighing in heavily on the side of non-intervention and hence was no more of a hawk than Ike. It also unveils important differences of opinion separating the secretary from his boss. Professor Marks presents some of the most crucial episodes in an entirely new light--for instance the Dien Bien Phu crisis, Western European union, intervention in Guatemala, and Dulles' indispensable work on behalf of Austrian freedom, work that has yet to receive even minimal recognition. Finally, Marks explores the intellectual side of the secretary, something once again neglected but nonetheless essential since Dulles, of all American statesman next to John Quincy Adams, was a thinker. In a nutshell, Marks puts the case that far from being the personification of the Cold War mentality, as he is so often portrayed on the basis of his rhetoric, Dulles was eminently flexible behind the scenes and about as pragmatic as it was possible to be at a time of rampant McCarthyism. Working alongside Eisenhower, he inaugurated the first era of Soviet-American detente: and it is in this light, Marks argues, that Dulles is best understood, as well as most worthy of remembrance.