Potebnja's Psycholinguistic Theory of Literature

دسته بندی: زبانشناسی
ویرایش:  
نویسندگان: Fizer John. Alexander A.  
سری:  
 
ناشر:  
سال نشر:  
تعداد صفحات: 90 
زبان: English 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 15 مگابایت 

قیمت کتاب (تومان) : 81,000

انتشارات دانشگاه هاروارد برای موسسه تحقیقات اوکراینی هاروارد، 1988. — 164 р. - (مجموعه مونوگراف های موسسه تحقیقاتی هاروارد اوکراین). — ISBN 0-916456-16-4 آثار الکساندر آ. پوتبنجا، زبان شناس برجسته اوکراینی قرن نوزدهم، به طور قابل توجهی بر نقد ادبی مدرن تأثیر گذاشته است، به ویژه فرمالیسم و ​​ساختارگرایی روسی. نظریه پوتبنجا، معروف به پوتبنجانستو (پوتبنجانیسم)، در امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی در طول دهه 1920 شکوفا شد. تعداد زیادی از طرفداران را جذب کرد و باعث ایجاد یک مجله ادبی تأثیرگذار و یک مدرسه انتقادی رسمی در خارکف شد. با این حال، علیرغم موفقیت چشمگیر او در زبان شناسی و نظریه ادبی، کار پوتبنجا در دهه 1930 رسماً در اتحاد جماهیر شوروی کنار گذاشته شد و در غرب تقریباً ناشناخته باقی مانده است.
جان فیزر در مطالعه خود، نظریه ادبیات پوتبنج را با دقت از روانشناسی بازسازی می کند. فرمول‌بندی‌هایی که در آثار او درباره زبان، اسطوره‌شناسی و فولکلور یافت می‌شود. فیزر با تشریح مفهوم فرم درونی پوتبنجا، انرژی، چندمعنایی و نشانه‌شناسی گفتمان شاعرانه، اصول اصلی نظریه پوتبنجا را با توجه به مبانی فلسفی، روان‌شناختی و زبانی آن‌ها توسعه می‌دهد. پوتبنجا تحت تأثیر فلسفه زبان کانت و هومبولت، زبان و کنش های کلامی را به عنوان پدیده های همبسته در نظر گرفت. او شکل درونی را با ریشه کلمه تشبیه کرد که آن را جایگاه برجسته در ساختار هنر شعری می‌دانست. او بر نقش پویای خود در آفرینش و ادراک شاعرانه اصرار داشت، اما بر خلاف بسیاری از هم عصرانش، معتقد بود که عمق دیاکرونیک دال ها قومی است و دارای محدودیت های قابل اندازه گیری است. به گفته پوتبنجا، این عمق (یا شکل درونی) خود را به عنوان یک تصویر معنایی چند ظرفیتی نشان می‌دهد که خودشناسی را القا می‌کند و داده‌های اولیه آگاهی را به کل‌های نحوی تبدیل می‌کند.
تئوری پوتبنجا شباهت‌هایی با کار بندتو کروچه، لئو اسپیتزر و چارلز اس. پنس. نقد ادبی مدرن را پیش‌بینی می‌کرد و همان‌طور که نویسنده به طور قانع‌کننده استدلال می‌کند، حتی امروز هم قاطعیت وجودی و معرفت‌شناختی را حفظ کرده است. نظریه ادبی پوتبنجای فیزر و تحلیل ژرف نگر او، پوتبنجا را به جایگاه شایسته خود در تاریخ نقد ادبی باز می گرداند.
جان فیزر، استاد ادبیات اسلاوی و تطبیقی، مدرک کارشناسی ارشد و دکتری خود را دریافت کرد. از دانشگاه کلمبیا در سالهای 1954-1960 در دانشگاه نوتردام به تدریس ادبیات روسی و تاریخ روشنفکری روسیه پرداخت. او نویسنده "روانشناسی و روانشناسی: نگاه تاریخی و انتقادی به روابط آنها" (1981) و آثار متعددی به کتابها و مجلات علمی در داخل و خارج از کشور است. در حال حاضر او تئوری ادبی را در برنامه تحصیلات تکمیلی گروه ادبیات تطبیقی ​​در دانشگاه راتگرز تدریس می کند.

Harvard University Press for Harvard Ukrainian Research Institute, 1988. — 164 р. — (Harvard Ukrainian Research Institute Monograph Series). — ISBN 0-916456-16-4 The work of Alexander A. Potebnja, a leading Ukrainian linguist of the nineteenth century, has significantly influenced modern literary critisism, particularly Russian formalism and stucturalism. Potebnja's theory, known as potebnjanstvo (Potebnjanism), flourished in the Russian Empire and in the Soviet Union during the 1920s. It attracted scores of adherents and gave rise to an influential literary journal and a formal critical school at Kharkiv. Yet despite his remarkable achievement in linguistics and literary theory, Potebnja's work was officially renounced in the Soviet Union in the 1930s and in the West he remains virtually unknown.
In his study, John Fizer carefully reconstructs Potebnja's theory of literature from psychological formulations found in his works on language, mythology, and folklore. Elaborating Potebnja's concept of internal form, energeia, polysemy and the semiosis of poetic discourse, Fizer develops the central tenets of Potebnja's theory with regard to their philosophical, psychological, and and linguistic bases. Largely influenced by Kant and Humboldt's philosophy of language, Potebnja conceived of language and the verbal acts as conterminous phenomena. He indentified the internal form with the etymon of the word, which he considered the preeminent locus in the structure of poetic art. He insisted on dynamic role of the Self in poetic creation and perception but, unlike many of his contemporaries, he believed that the diachronic depth of the signifers was ethnic and had measureable limits. According to Potebnja, this depth (or internal form) reveals itself as a semantically multivalent image that induces self-knowledge and transforms the primary data of consciousness into syntagmatic wholes.
A great deal of Potebnja's theory shares similarities with the work of Benedetto Croce, Leo Spitzer, and Charles S. Pence. it anticipated modern literary criticism, and as the author convincingly argues, retains existantial and epistemological cogency even today. Fizer's Potebnja's literary theory, and his insightful analysis restores Potebnja to his rightful place in the history of literary criticism.
John Fizer, professor of Slavic and Comparative Literature, received his M.A. and Ph.D. from Columbia University. During 1954-60 he taught Russian literature and Russian intelectual history at the University of Notre Dame. He is the author of "Psychologism and Psychoaesthetics: A Historical and Critical View of Their Relations" (1981) and numerous contributions to books and scholarly journals here and abroad. Currently he teaches literary theory in the graduate program of the Comparative Literature Department at Rutgers University.