Polymer Colloids: Proceedings of an American Chemical Society Symposium on Polymer Colloids held in Chicago, Illinois, September 13–18, 1970

علم کلوئیدی یک هنر باستانی است. متأسفانه بسیاری از دانشمندان هنوز آن را چنین می دانند. ما امیدواریم که این کتاب با ارائه شواهد قانع کننده ای مبنی بر وقوع یک رنسانس آرام، تمام این توهمات را از بین ببرد. علوم کلوئیدی جدید مبتنی بر تئوری دقیق و کمی است و با سیستم‌های آزمایشی بسیار دقیق کار می‌کند. اولی اولین بار با ظهور نظریه Derjaguin-Landau-Verwey-Overbeek (DLVO) در مورد پایداری کلوئیدهای لیوفوبیک در سال 1948 امکان پذیر شد. این بر اساس بررسی برهمکنش های الکترواستاتیکی بین ذرات کلوئیدی است که بارهای ثابتی را تحمل می کنند. محیطی حاوی یون های متحرک متقابل فرمول‌بندی همیلتونی این مدل توسط ویس، موک و مون در اینجا یک پیشرفت مهم در پیشرفت نظری ما است. تقریباً در همان دوره، ما به‌طور تجربی از سیستم‌های «چسب مانند» با تعریف ضعیف به کلوئیدهای تک پراکنده، که برای اولین بار در سال 1955 سنتز شدند، زمانی که J. W. Vanderhoff و E. B. Bradford کلوئیدهای پلی استایرن خود را با توزیع اندازه ذرات بسیار باریک اعلام کردند، پیشرفت کردیم. وندرهوف و همکارانش اکنون با توصیف کامل سطوح این سیستم ها، همانطور که در این تک نگاری توضیح داده شده است، نقطه عطف دیگری را رقم زده اند. انقلاب در حال بارش برف است. کریگر و همکارانش نشان داده‌اند که رنگ‌های مادی نشان‌داده‌شده توسط لاتکس‌های مونودیس پرسه «دیونیزه‌شده» به دلیل پراش براگ این سیستم‌های کریستالی مایع است، که «ذوب» برگشت‌پذیر از خود نشان می‌دهند و ممکن است به عنوان مدل‌های ماکروسکوپی برای این سیستم‌ها عمل کنند. پدیده نظم-بی نظمی.

Colloid Science is an ancient art. Unfortunately many scientists still regard it as such~ We hope that this book will dispel all such illusions by providing convincing evidence that a quiet renaissance has occurred. The New Colloid Science is based on rigorous, quantitative theory and works with extremely well de­ fined experimental systems. The former was first made possible by the advent of the Derjaguin-Landau-Verwey-Overbeek (DLVO) theory of the stability of lyophobic colloids in 1948. This is based on a consideration of the electrostatic interactions among colloidal par­ ticles bearing fixed charges in a medium containing moving counter­ ions. The Hamiltonian formulation of this model by Weiss, Mock, and Moon herein is a significant development in our theoretical pro­ gress. During about the same period we have advanced experimentally from poorly defined "glue-like" systems to monodisperse colloids, synthesized for the first time in 1955 when J. W. Vanderhoff and E. B. Bradford announced their polystyrene colloids with extremely narrow particle size distributions. Vanderhoff and his coworkers have now set another milestone by fully characterizing the surfaces of these systems, as described in this monograph. The revolution is snowballing. Krieger and his coworkers have shown that the opalescent colors exhibited by "deionized" monodis­ perse latexes are due to Bragg diffraction of these liquid-crystal systems, that they exhibit reversible "melting" and that they may serve as macroscopic models for order-disorder phenomena.