Politische Integration

در طول دهه 1990، سازمان ملل متحد سی و چهار کشور مستقل را به عضویت پذیرفت یا مجدداً پذیرفت. در عین حال، تعداد فزاینده ای از دولت ها اختیارات تصمیم گیری سیاسی جامع تری را به سازمان های بین المللی تفویض کردند. این کتاب جذابیت ظاهری یکپارچگی سیاسی را از منظر «اثرات زمینه» تحلیل می‌کند. مشارکت‌های فردی از یک سو تأثیر اتحادیه‌های سیاسی بر غیرعضوها و از سوی دیگر اهمیت رفتار افراد غیرعضو برای فرآیندهای تصمیم‌گیری داخلی اتحادیه را مورد بحث قرار می‌دهد. یک چشم‌انداز تئوریک باشگاهی و تحلیل تجربی اتحادیه اروپا، مقاله‌های فردی را به هم متصل می‌کند. در نهایت، چارچوب نظری کتاب مورد تردید انتقادی قرار گرفته است.

In den neunziger Jahren nahmen die Vereinten Nationen vierunddreißig souveräne Staaten erstmals oder erneut als Mitglieder auf. Gleichzeitig delegierten eine zunehmende Anzahl von Staaten immer umfassendere politische Entscheidungsrechte an internationale Organisationen. Dieses Buch analysiert die offenkundige Attraktivität der politischen Integration aus der Sicht von ‚Kontexteffekten'. Die einzelnen Beiträge diskutieren zum einen den Einfluss politischer Unionen auf Nicht-Mitglieder und zum anderen die Bedeutung des Verhaltens von Nicht-Mitglieder für die internen Entscheidungsprozesse der Union. Eine durchgehende klubtheoretische Betrachtungsweise und die empirische Auseinandersetzung mit der Europäischen Union verbindet die einzelnen Artikel. Der klubtheoretische Rahmen des Buches wird abschließend kritisch hinterfragt.