Politikverdrossenheit: Bedeutung, Verwendung und empirische Relevanz eines politikwissenschaftlichen Begriffs

کلمه سرخوردگی از سیاست در سال‌های اخیر مانند هر اصطلاح دیگری، بحث علوم سیاسی و سیاسی را شکل داده است، اگرچه این اصطلاح به شدت مشکل‌ساز تلقی می‌شود. بنابراین اولین هدف کار حاضر این بود که منظور از افسون زدگی از سیاست در ادبیات مربوطه را روشن کند. معلوم شد که در ادبیات با توجه به شبکه نظری، اشیاء، علل، پیامدهای خرد و کلان افسون زدگی اتفاق نظر وجود ندارد. نویسندگان حتی در مورد اینکه کدام نگرش باید به عنوان عبوس توصیف شود توافق ندارند. در عوض، کمترین وجه مشترک از نزدیک به 180 اثر بررسی شده این است که نارضایتی نگرش منفی یا خنثی نسبت به ابژه های سیاسی را توصیف می کند.
مقایسه انتقادی با مهمترین مفاهیم شناخته شده از تحقیقات سیاسی تجربی نیز نشان داد که این اصطلاح غیرقابل استفاده است زیرا این مفاهیم تثبیت شده با نگرش هایی که اغلب در زمینه بحث نارضایتی مورد بررسی قرار می گیرند یکسان هستند و حتی گاهی اوقات با همان نگرش سنجیده می شوند. ابزارها، برخلاف مفهوم نارضایتی، به طور نسبی به وضوح تعریف شده اند. علاوه بر این، بیشتر این مفاهیم را می‌توان به‌عنوان جنبه‌هایی از مفهوم حمایت ایستون درک کرد که در تحقیقات تجربی تجربی مثمر ثمر واقع شده است.
پس از این پرسش‌های تحلیلی‌تر، بخش دوم کار به سه فرضیه می‌پردازد. قبلاً مورد بررسی قرار نگرفته بودند، به طور سیستماتیک مورد بررسی قرار گرفتند، اگرچه آنها به عنوان مفروضات زمینه ای برای تحقیق در مورد نارضایتی از اهمیت محوری برخوردار هستند، زیرا می توانند به استدلال هایی برای حفظ مفهوم نارضایتی علیرغم مشکلات تحلیلی منجر شوند: این ایده که نگرش های ناراضی یک "یک " هستند. `synd

Das Schlagwort von der Politikverdrossenheit hat wie kaum ein anderer Begriff die politische und politikwissenschaftliche Diskussion der letzten Jahre geprägt, obwohl der Begriff als höchst problematisch gilt. Ein erstes Ziel der vorliegenden Arbeit war es deshalb zu klären, was in der einschlägigen Literatur unter Politikverdrossenheit verstanden wird. Dabei zeigte sich, dass hinsichtlich der theoretischen Vernetzung, der Objekte, der Ursachen, der Mikro- und der Makro-Folgen von Verdrossenheit in der Literatur kein Konsens herrscht. Nicht einmal darüber, welche Einstellungen überhaupt mit Verdrossenheit bezeichnet werden sollen, sind sich die Autoren einig. Der kleinste gemeinsame Nenner der fast 180 untersuchten Arbeiten besteht vielmehr darin, dass sie mit Verdrossenheit eine negative oder neutrale Einstellung gegenüber politischen Objekten bezeichnen.
Ein kritischer Vergleich mit den wichtigsten aus der empirischen Politikforschung bekannten Konzepten ergab zudem, dass der Terminus entbehrlich ist, weil diese etablierten Konzepte mit den im Kontext der Verdrossenheitsdebatte am häufigsten untersuchten Einstellungen identisch sind und teilweise sogar mit denselben Instrumenten gemessen werden, im Unterschied zum Verdrosssenheitsbegriff aber vergleichsweise klar definiert sind. Zudem lassen sich die meisten dieser Konzepte als Facetten des Eastonschen Unterstützungsbegriffes auffassen, der sich in der empirischen Politikforschung als außerordentlich fruchtbar erwiesen hat.
Im Anschluss an diese stärker analytischen Fragen beschäftigte sich der zweite Teil der Arbeit mit drei Hypothesen, die bislang nicht systematisch untersucht wurden, obwohl sie als Hintergrundannahmen für die Verdrossenheitsforschung von zentraler Bedeutung sind, weil sich aus ihnen Argumente dafür ergeben könnten, trotz der analytischen Probleme den Verdrossenheitsbegriff beizubehalten: Der Vorstellung, dass Verdrossenheitseinstellungen ein "`Synd