Political Theory and International Relations

چارلز بیتز در این ویرایش اصلاح شده کلاسیک خود در سال 1979 نظریه سیاسی و روابط بین‌الملل، دو مفهوم بسیار تأثیرگذار از نظریه بین‌المللی را رد می‌کند و آن را از نظر تجربی نادرست و از لحاظ نظری گمراه‌کننده می‌داند. در یکی، روابط بین‌الملل یک وضعیت طبیعی هابزی است که در آن قضاوت‌های اخلاقی کاملاً نامناسب هستند، و در دیگری، دولت‌ها از نظر برخورداری از حقوق خودمختاری که آنها را از ارزیابی اخلاقی خارجی و مداخله سیاسی مصون می‌دارد، مشابه افراد جامعه داخلی هستند. بیتز فرض می کند که یک نظریه سیاست بین الملل باید شامل یک اصل تجدید نظر شده خودمختاری دولتی بر اساس عدالت نهادهای داخلی یک دولت و یک اصل عدالت توزیعی بین المللی برای ایجاد تقسیم عادلانه منابع و ثروت بین افراد مستقر در جوامع مختلف ملی باشد.

In this revised edition of his 1979 classic Political Theory and International Relations, Charles Beitz rejects two highly influential conceptions of international theory as empirically inaccurate and theoretically misleading. In one, international relations is a Hobbesian state of nature in which moral judgments are entirely inappropriate, and in the other, states are analogous to persons in domestic society in having rights of autonomy that insulate them from external moral assessment and political interference. Beitz postulates that a theory of international politics should include a revised principle of state autonomy based on the justice of a state's domestic institutions, and a principle of international distributive justice to establish a fair division of resources and wealth among persons situated in diverse national societies.