Plurality and Continuity: An Essay in G.F. Stout’s Theory of Universals

توسط دی. ام. آرمسترانگ در تاریخ بحث درباره مسئله کلیات، جی.اف.استوت دارای افتخار و ویژه است. محل. برای نومینالیست، منظور فیلسوفی که وجود تکرارپذیرها - انواع، انواع، نوع - و وجود غیرقابل ابهام اصطلاحات کلی را می داند، یک مشکل است. حریف نومینالیست، رئالیست، با فرض کلیات، از دشواری نومینالیست می گریزد. او سپس با مشکلات خود روبرو می شود. آیا او این کلیات را در قلمرو خاصی قرار می دهد؟ یا آیا او آنها را به زمین می‌آورد: شاید آنها را به ویژگی‌های تکرارپذیر جزئیات (universalia in res) و روابط تکرارپذیر بین کلیات (universalia inter res) تبدیل کند؟ هر راه‌حلی که او انتخاب کند، مشکلات شناخته شده‌ای در مورد چگونگی قرار گرفتن جزئیات در برابر این کلیات وجود دارد. در این شرایط، نومینالیست ممکن است امتیاز مهمی به رئالیست بدهد، امتیازی که او می تواند بدون دست کشیدن از نومینالیسم خود به آن امتیاز بدهد. او ممکن است اعتراف کند که متافیزیک باید تشخیص دهد که جزییات دارای ویژگی‌ها (شاید کیفیت) هستند و با روابط مرتبط هستند. اما، او می تواند بگوید، این ویژگی ها و روابط جزئی هستند، نه کلی. در واقع، چنین موضعی برای رئالیست ها کاملاً بسته نیست. یک رئالیست درباره کلیات ممکن است، و برخی از واقع گرایان چنین می کنند، ویژگی ها و روابط خاص را علاوه بر کلیات بپذیرد. همانطور که دکتر سرجنت در ابتدای کتاب خود نشان می دهد. آموزه‌ای که در مورد ویژگی‌ها و روابط تا حدی متمایز می‌شود، حداقل از افلاطون به بعد به وجودی غوطه‌ور منجر شده است. خاص، کلاسیک.

by D. M. Armstrong In the history of the discussion of the problem of universals, G. F. Stout has an honoured, and special. place. For the Nominalist, meaning by that term a philosopher who holds that existence of repeatables - kinds, sorts, type- and the indubitable existence of general terms, is a problem. The Nominalist's opponent, the Realist, escapes the Nominalist's difficulty by postulating universals. He then faces difficulties of his own. Is he to place these universals in a special realm? Or is he to bring them down to earth: perhaps turning them into repeatable properties of particulars (universalia in res), and repeatable relations between universals (universalia inter res)? Whichever solution he opts for, there are well-known difficulties about how particulars stand to these universals. Under these circumstances the Nominalist may make an important con­ cession to the Realist, a concession which he can make without abandoning his Nominalism. He may concede that metaphysics ought to recognize that particulars have properties (qualities, perhaps) and are related by relations. But, he can maintain, these properties and relations are particulars, not universals. Nor, indeed, is such a position entirely closed to the Realist. A Realist about universals may, and some Realists do, accept particularized properties and relations in addition to universals. As Dr. Seargent shows at the beginning of his book. a doctrine of part­ icularized properties and relations has led at least a submerged existence from Plato onwards. The special, classical.