Planung in öffentlicher Hand

"برنامه ریزی" یکی از رنگارنگ ترین اصطلاحات در چشم انداز زبان آلمانی است. این کلمه زمانی بی ضرر و بدیهی است که صحبت از شرایط خانوارهای خصوصی (برنامه ریزی تعطیلات) یا شرکت های تجاری (برنامه ریزی فروش، پرسنل) می شود. برنامه ریزی) شفاف، سخت، تا حدودی ترسناک، اما در نهایت اجتناب ناپذیر، در زمینه های فنی تر (برنامه ریزی ترافیک، برنامه ریزی کاربری اراضی) رخ می دهد؛ به عنوان یک امر سیاسی و چیزی - برای مدت طولانی اجتناب می شود، این اصطلاح در برنامه ریزی بلند مدت است. - در دهه 1960 با خشونت بیشتر و شدیدتر (برنامه ریزی آموزشی، محیطی) که با انرژی توسط اولین ائتلاف سوسیال لیبرال معرفی شد، از آن زمان تا کنون بحث برانگیزتر شده است. و نیاز به منابع مادی و محدودیت‌های زمانی دارد که در آینده در دسترس خواهد بود، که به دنبال بهره‌برداری یا افزایش آن‌ها باشد و اقداماتش به دنبال آشتی با آن‌ها باشد؛ زمانی که یک دولت این کار را انجام می‌دهد، برای برخی بسیار سوال برانگیز به نظر می‌رسد: ترتیبات الزام آور برای مناطق بزرگ تر از جامعه برای مدت زمان طولانی تر. اخیراً، کسانی که چنین برنامه‌ریزی دولتی را بدخواهانه می‌دانند، بیشتر و بیشتر به آن‌ها ملحق می‌شوند که آن را تا حدی مضحک می‌دانند: قابل ستایش، اما در مقابل نیروهای غیرقابل پیش‌بینی، چه رسد به قابل کنترل، و گرایش‌های متضاد غیرقابل اجرا. در واقع، امروزه فهرست کردن برنامه‌های بد - در حوزه‌های بهداشت، آموزش، برنامه‌ریزی شهری، انرژی - آسان‌تر از گزارش موفقیت‌ها است. در ستادهای برنامه ریزی که در اوایل دهه 1970 در همه جا ایجاد شد، باد به صورت مردم می وزد. آنها خوش شانس هستند که آسیبی نبینند. شما نمی توانید انتظار وظایف جدید و موقعیت های جدید را داشته باشید.

,,Planung" gehört zu den besonders schillernden Begriffen in der bundesdeut­ schen Sprachlandschaft. Harmlos und selbstverständlich kommt das Wort daher, wenn es um die Dispositionen von privaten Haushalten (Urlaubsplanung) oder wirtschaftlichen Unternehmen geht (Absatzplanung, Personalplanung); schwer durchschaubar , etwas unheimlich, aber letztlich unvermeidbar tritt es in mehr technischen Bereichen auf (Verkehrsplanung, Bauleitplanung); als politische und die Sache - lange Zeit gemieden, in den Langfristplanung ist der Begriff - 60er Jahren immer heftiger gefordert (Bildungs-, Umweltplanung), durch die erste sozialliberale Koalition energisch eingeflihrt, seitdem eher kontrovers ge­ worden. So nahe es liegt, daß ein privater Haushalt oder ein Betrieb seine Absichten und Bedürfnisse auf künftig verfügbare materielle Ressourcen und zeitliche Re­ striktionen abstellt, diese auszuschöpfen oder zu vermehren trachtet und seine Maßnahmen in Einklang mit ihnen zu bringen sucht; so bedenklich erscheint es und manchen, wenn eine Regierung eben dieses tut: für einen längeren Zeitraum für größere gesellschaftliche Bereiche verbindliche Dispositionen trifft. Zu denen, die solche staatliche Planung bösartig finden, gesellen sich neuer­ dings immer mehr, die sie für eher lächerlich halten: löblich zwar, aber undurch­ führbar angesichts der weder voraussagbaren noch gar steuerbaren Kräfte und widerstreitenden Tendenzen. In der Tat: Fehlplanungen aufzuzählen - im Bereich von Gesundheit, Bil­ dung, Städtebau, Energie -, fällt heute leichter als Erfolge zu melden. Den Leu­ ten in den Planungsstäben, die in den frühen 70er Jahren allerorten geschaffen wurden, weht der Wind ins Gesicht. Sie können froh sein, wenn man sie unge­ schoren läßt. Neue Aufgaben und neue Stellen können sie nicht erwarten.