Photography and Making Bedouin Histories in the Naqab, 1906-2013: An Anthropological Approach

معرفی یک مطالعه جدید انسان شناسی از عکاسی در خاورمیانه ، امیلی لو فبر ما را به صحرای نقره می برد که در آن بدویین از عکس هایی استفاده می کند تا به تاریخچه خود بپردازد و به آنها پاسخ دهد. افزایش تنش در اسرائیل. این شیوه ها تاریخچه بصری بادیه نشین را شکل می دهند ، یعنی روشهای متنوعی که مردم گذشته خود را در حال حاضر با تصاویر تولید می کنند. این کتاب این فرایندها را از طریق لیست های بعدی شش عکس (حدود 1906-2013) ترسیم می کند ، زیرا آنها بین اقتصادهای بصری درگیر نقاب - چشم انداز بین منطقه ای که توسط ایده آل های فرهنگی از نزدیکی و مجموعه های نمادنگاری بدوئین سازماندهی شده است ، گردش می کند. Le Febvre نشان می دهد که چگونه ادعاهای بازنمایی در ارتباط با سیاست قبیله ای ، مدنی و فلسطین و اسرائیلی تأثیر می گذارد که چگونه تصاویر در این جامعه کار می کنند. او نتیجه می گیرد که تاریخچه بصری بدوئین با اعمال اقناع تعریف می شود که در طی آن عکس ها پروژه های تاریخ متناوب را تأیید می کنند. در اینجا ، بدوئین عکس ها را ارزیابی نمی کند نه به این دلیل که آنها روایت های مفرد گذشته را نشان می دهند. در عوض ، دانش های موجود در عکاسی بسیار متنوع هستند زیرا از ساختارهای متنوعی از تاریخ و جامعه پشتیبانی می کنند که اعضای آن با واسطه طیف گسترده ای از روابط در جنوب اسرائیل واسطه می شوند.

Introducing a novel anthropological study of photography in the Middle East, Emilie Le Febvre takes us to the Naqab Desert where Bedouin use photographs to make, and respond to, their own histories.

She argues Bedouin presentations of the past are selective but increasingly reliant on archival documents such as photographs which spokespersons treat as evidence of their local histories amid escalating tensions in Israel. These practices shape Bedouin visual historicity, that is the diverse ways people produce their pasts in the present with images. This book charts these processes through the afterlives of six photographs (c. 1906–2013) as they circulate between the Naqab’s entangled visual economies – a transregional landscape organised by cultural ideals of proximity and assemblages of Bedouin iconography. Le Febvre illustrates how representational contentions associated with tribal, civic, and Palestinian-Israeli politics influence how images do history work in this society. She concludes Bedouin visual historicity is defined by acts of persuasion during which photographs authenticate alternating history projects. Here, Bedouin value photographs not because they evidence singular narratives of the past. Rather, the knowledges inscribed by photography are multifarious as they support diverse constructions of history and society with which members mediate a wide range of relationships in southern Israel.

This book bridges studies of anthropology, photography, Palestinian-Israeli politics, and Bedouin Middle East history.