Phenomenology and Treatment of Psychiatric Emergencies

رویکردهای درمان روانپزشکی فرصت‌هایی برای آزمون و خطا، کاوش و بازنگری، بازنگری رویکرد درمانی و تصحیح خطاها وجود دارد. تجدیدنظرها و اصلاحات بر اساس مشاهدات پیشرفت و پاسخ بیماران در مورد تأثیر تلاش های درمانی است. اما مداخلات اورژانسی معمولاً تلاش‌های یک‌باره‌ای هستند که شامل توالی ارزیابی، مداخله درمانی و ارجاع می‌شود. پاسخ محدود است یا وجود ندارد و فرصتی برای اصلاح در طول زمان وجود ندارد. بنابراین، مداخلات و ارجاعات باید بر اساس اولین ارزیابی‌ها، با اعتقاد مثبت مرتبط با بهترین تلاش فعلی و علی‌رغم فقدان راهنمایی‌های ناشی از ردیابی پیشرفت بیمار در طول زمان انجام شود. کارکنان باید ریسک پذیری مورد نیاز را تحمل کنند و همچنین باید آماده باشند که از دیدن نتایج سودمند کار انجام شده چشم پوشی کنند. حتی در برنامه‌هایی که به گونه‌ای طراحی شده‌اند که امکان بازدید مجدد را فراهم می‌کنند، و علی‌رغم اطلاعات گاه به گاه ارائه‌شده توسط آژانس‌های دیگر پس از ارجاع، اکثر بیماران برای پیگیری از دست می‌دهند. ارزیابی سودمندی مداخلات خاص دشوار است و رضایت از دیدن یک کار تکمیل شده به ندرت در دسترس است. کارکنان برنامه اضطراری باید مقدار قابل توجهی استرس در محیط را تحمل کنند. مراکز مراقبت های اورژانسی محل جمع آوری حجم فوق العاده ای از رنج های انسانی هستند. اضطراب ها و فشارهای مرتبط با فوریت های مداوم نیاز، هشدار مربوط به مشکلات غیرمنتظره، ترس از نتیجه، نزدیکی به مرگ و وجود درد فضا را فرا می گیرد.

psychiatric treatment approaches there are opportunities for trial and error, exploration and reconsideration, revision of treatment approach, and correc­ tion of errors. Revisions and corrections are based on observations of pro­ gress and on response from patients about the impact of treatment efforts. But emergency interventions usually are one time efforts involving a sequence of evaluation, therapeutic intervention, and referral out. Response is limited or absent and there are no opportunities for corrections over time. Therefore, interventions and referrals must be made on the basis of first evaluations, with positive conviction related to current best effort and despite the lack of guidance derived from tracking the patient's progress over time. The staff must tolerate the risk-taking required, and must also be prepared to forego the gratification of seeing the beneficial results of the work done. Even in pro­ grams structured to allow return visits, and despite the occasional information provided by other agencies after referrals, the majority of patients are lost to follow up. The usefulness of specific interventions is hard to evaluate and the satisfaction of seeing a task completed is rarely available. The emergency program staff must tolerate a considerable amount of stress in the environment. Emergency care centers are collection points for an extraordinary volume of human suffering. The anxieties and strains asso­ ciated with persistent urgency of need, alarm related to unexpected difficul­ ties, fearfulness about outcome, closeness of death, and presence of pain pervade the atmosphere.